Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010
Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
Αφιερωμένο!!!
Σ΄ έναν αγαπημένο φίλο...
Που σήμερα κέρδισε την πρώτη του μάχη!!!
Διαβάστε περισσότερα...
Σ΄ έναν αγαπημένο φίλο...
Που σήμερα κέρδισε την πρώτη του μάχη!!!
Διαβάστε περισσότερα...
ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ "Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ"
“Ο φριχτότερος εχτρός μας θα ήταν η παθητική αποδοχή της μοίρας μας, θα ήταν η αποκαρδίωση, η απελπισία και η μοιρολατρία. Η μοιρολατρία με τις δυο της μορφές. Τη μια που λέει: «Ό,τι έγινε, έγινε. Είμαστε πολύ αδύνατοι, δεν μπορούμε να αντισταθούμε στα θεριά που μας κατασπαράζουνε. Ας σκύψουμε το κεφάλι, ας συμβιβαστούμε με τη μοίρα μας κι έχει ο Θεός! Ας παραδοθούμε στη μεγαλοψυχία των τυράννων μας.» Είναι η φωνή της προδοσίας που τα λέει αυτά. Κάθε συμβιβασμός, κάθε αποδοχή του μοιραίου είναι προδοσία. Ο λαός που τσακίζεται από την υπέρτερη βία για μια στιγμή, δεν είναι ακόμα σκλάβος. Σκλάβος γίνεται από τη στιγμή που ψυχικά δέχεται τη σκλαβιά…
Και η άλλη μορφή της μοιρολατρίας είναι το ίδιο ολέθρια όταν λέει: «Ας σταυρώσουμε τα χέρια κι ας περιμένουμε να μας ελευθερώσουν άλλοι!» γιατί και τούτη η μορφή της μοιρολατρίας είναι αποδοχή της σκλαβιάς. Όποιος δέχεται να του χαρίσουν οι άλλοι τη λευτεριά του, αυτός ομολογεί κιόλας πως είναι σκλάβος και το πολύ –πολύ πρόκειται ν’ αλλάξει αφέντη…
Μην ελπίζεις να ξεφύγεις ό,τι και να σοφιστείς. Ο χειρότερος εχτρός σου είναι η δειλία και η μοιρολατρία. Ο καλύτερος φίλος σου η ενεργητική συμμετοχή στον αγώνα. Μην μένεις λοιπόν αργός. Δούλεψε. Αγωνίσου. Πάλεψε”.
Και η άλλη μορφή της μοιρολατρίας είναι το ίδιο ολέθρια όταν λέει: «Ας σταυρώσουμε τα χέρια κι ας περιμένουμε να μας ελευθερώσουν άλλοι!» γιατί και τούτη η μορφή της μοιρολατρίας είναι αποδοχή της σκλαβιάς. Όποιος δέχεται να του χαρίσουν οι άλλοι τη λευτεριά του, αυτός ομολογεί κιόλας πως είναι σκλάβος και το πολύ –πολύ πρόκειται ν’ αλλάξει αφέντη…
Μην ελπίζεις να ξεφύγεις ό,τι και να σοφιστείς. Ο χειρότερος εχτρός σου είναι η δειλία και η μοιρολατρία. Ο καλύτερος φίλος σου η ενεργητική συμμετοχή στον αγώνα. Μην μένεις λοιπόν αργός. Δούλεψε. Αγωνίσου. Πάλεψε”.
Δημήτρης Γληνός
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
Για το Δ.Σ
Για το Δ.Σ
Η Πρόεδρος .................Ο Γραμματέας
Αλτάνη Νινέττα .............Μουτάφης Οδυσσέας
Διαβάστε περισσότερα...
Αλτάνη Νινέττα .............Μουτάφης Οδυσσέας
Ανακοίνωση Συλλόγου "Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ" για την πληρωμή δεδουλευμένων αναπληρωτών ΕΣΠΑ
Οι «απλήρωτοι αναπληρωτές» του ΕΣΠΑ ( τουλάχιστον στο Σύλλογό μας ) σήμερα πληρώθηκαν για Σεπτέμβρη, Οκτώβρη και Νοέμβρη.
Παρά τις απειλές των «διευθύνσεων» ότι «δεν υπάρχουν λεφτά», «θα μείνουν απλήρωτοι», «δε θα πληρωθούν αν δεν υπογράψουν τη σύμβαση», ο αγώνας όλων μας και πρώτα απ΄ όλα των συναδέλφων του ΕΣΠΑ που προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας, έφερε ένα πρώτο αποτέλεσμα.
Απόδειξη ότι ΓΙΝΕΤΑΙ και ΜΠΟΡΟΥΜΕ.
Συνεχίζουμε. Πιο δυνατά. Πιο αποφασιστικά. Με μεγαλύτερη ωριμότητα. Ο αγώνας είναι μπροστά μας. Για :
• Να πάρουν πίσω τη σύμβαση της ντροπής ( ΕΣΠΑ )
• Να ενταχθούν όλοι οι συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί του ΕΣΠΑ στην ίδια κατηγορία με τους άλλους αναπληρωτές. Πλήρη εργασιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα σε όλους τους αναπληρωτές, ως την κατάργηση του θεσμού.
• Τακτική καταβολή μισθού – δυό φορές το μήνα – από δω και πέρα.
• Σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους. Μαζικοί διορισμοί απ΄ το υπουργείο παιδείας. Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης. Κατάργηση του ΑΣΕΠ. Μονιμοποίηση τώρα όλων των συμβασιούχων στην εκπαίδευση ( αναπληρωτών, ωρομισθίων ) χωρίς όρους και προυποθέσεις.
• Έξω όλα τα προγράμματα και το ΕΣΠΑ απ΄ τα σχολεία.
Διαβάστε περισσότερα...
Παρά τις απειλές των «διευθύνσεων» ότι «δεν υπάρχουν λεφτά», «θα μείνουν απλήρωτοι», «δε θα πληρωθούν αν δεν υπογράψουν τη σύμβαση», ο αγώνας όλων μας και πρώτα απ΄ όλα των συναδέλφων του ΕΣΠΑ που προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας, έφερε ένα πρώτο αποτέλεσμα.
Απόδειξη ότι ΓΙΝΕΤΑΙ και ΜΠΟΡΟΥΜΕ.
Συνεχίζουμε. Πιο δυνατά. Πιο αποφασιστικά. Με μεγαλύτερη ωριμότητα. Ο αγώνας είναι μπροστά μας. Για :
• Να πάρουν πίσω τη σύμβαση της ντροπής ( ΕΣΠΑ )
• Να ενταχθούν όλοι οι συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί του ΕΣΠΑ στην ίδια κατηγορία με τους άλλους αναπληρωτές. Πλήρη εργασιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα σε όλους τους αναπληρωτές, ως την κατάργηση του θεσμού.
• Τακτική καταβολή μισθού – δυό φορές το μήνα – από δω και πέρα.
• Σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους. Μαζικοί διορισμοί απ΄ το υπουργείο παιδείας. Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης. Κατάργηση του ΑΣΕΠ. Μονιμοποίηση τώρα όλων των συμβασιούχων στην εκπαίδευση ( αναπληρωτών, ωρομισθίων ) χωρίς όρους και προυποθέσεις.
• Έξω όλα τα προγράμματα και το ΕΣΠΑ απ΄ τα σχολεία.
Για το Δ.Σ
Η Πρόεδρος .................Ο Γραμματέας
Αλτάνη Νινέττα .............Μουτάφης Οδυσσέας
Η Πρόεδρος .................Ο Γραμματέας
Αλτάνη Νινέττα .............Μουτάφης Οδυσσέας
Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010
Ενημέρωση σχετικά με τη μισθοδοσία Ιανουαρίου και την παρακράτηση της συνδρομής
Η Β΄Δ/νση Π.Ε Αθήνας ενημερώνει τους εκπαιδευτικούς που μισθοδοτούνται από τη Διεύθυνση και το 1ο Γραφείο, ότι η συνδρομή προς το Σύλλογο «Περικλής» (1 Ευρώ)και τη Δ.Ο.Ε.(34 Ευρώ), σύνολο 35 Ευρώ, θα παρακρατηθεί από τη μισθοδοσία Ιανουαρίου.
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
Επιστολή Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ συλλόγου «Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ»
Με επιστολή τους Εκπαιδευτικοί του ΠΑΜΕ στο σύλλογο «Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ» αναφέρονται σε πρόσφατη ανακοίνωσή μου (είναι εδώ) για το θέμα της αποχώρησης των μαθητών κατά τις ημέρες των απεργιών και των στάσεων εργασίας
Την παραθέτω ως έχει και στην συνέχεια καταθέτω και τα δικά μου σχόλια.
Η επιστολή των συναδέλφων μου έχει ως εξής:
Αφού «μοιράζεσαι προβληματισμούς», σου ... «μοιράζουμε» κι εμείς το δικό μας.
Διαβάσαμε τους «προβληματισμούς» σου και μείναμε στ΄ αλήθεια έκπληκτοι !!!
Γιατί δεν καταλαβαίνουμε πώς μπορείς να «προβληματίζεσαι» για όλα αυτά, «που συμβαίνουν ή που μπορεί να συμβούν τη μέρα της απεργίας». Αλλά δεν δείχνεις να έχεις την ανάλογη ανησυχία για το ότι...
...365 μέρες το χρόνο τα σχολεία μας υπολειτουργούν και «στραβώνουν» τα παιδάκια του κόσμου «και με τη βούλα του Υπουργείου» ( βλέπε νέα βιβλία, προγράμματα, 800 ολοήμερα διευρυμένου ωραρίου, σύμπτυξη τμημάτων, Αγγλικά στην Α΄ Δημοτικού, Πληροφορική στην Α΄ Δημοτικού, διάλυση του σχολείου κλπ ).
Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί ένας άνθρωπος, εκπαιδευτικός και συνδικαλιστής σαν κι εσένα να μην είναι σε θέση κάθε φορά να διακρίνει ποιο είναι το κύριο και ποιο είναι το δευτερεύον. Ποιο απασχολεί τους συναδέλφους και ποιο απασχολεί το κράτος, την κυβέρνηση και τη διοίκηση. Γιατί προφανώς, σήμερα, αυτό που απασχολεί τους συναδέλφους δεν είναι το «πώς θα λειτουργήσει ομαλά το σχολείο» τη μέρα που διαμαρτύρονται για τη ζωή και τα δικαιώματά τους, αλλά το πως θα πετύχει ο Συλλογικός τους αγώνας, που έχει αξία μεγαλύτερη από κάθε τι άλλο.
Η «ομαλή λειτουργία των σχολείων τη μέρα της απεργίας» είναι το μέλημα της διοίκησης και της κυβέρνησης που έχει κάθε λόγο να κρύψει την απεργία, το μέγεθος της δυσαρέσκειας των συναδέλφων και το αποτέλεσμα της απεργίας.
Με τέτοιους προβληματισμούς ο καθένας παίρνει τη θέση που δικαιούται. Άλλος στο πλευρό των συναδέλφων που αγωνιούν για τη ζωή τους και αγωνίζονται για την αξιοπρέπειά τους. Κι άλλος στο πλευρό της διοίκησης και των σκυφτών υποτακτικών της που προσπαθούν να κάνουν το συνάδελφο να σκύψει κάτω απ΄ τη μπότα των αφεντικών τους.
Για να μη λέμε πολλά κύριε Λογοθέτη :
Όλα αυτά λύνονται μ΄ έναν απλό τρόπο :
• Να μάθουμε στους γονείς ότι όταν οι δάσκαλοι απεργούν, τότε δε λειτουργούν τα σχολεία. Ότι όταν οι δάσκαλοι απεργούν, τότε τα παιδιά μένουν στο σπίτι. Οπότε ούτε προσωπικό ασφαλείας χρειάζεται ένα σχολείο χωρίς παιδιά, ούτε τίποτα άλλο.
• Ότι ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια απεργία Πανεργατική, τα παιδιά κατεβαίνουν με τους γονείς τους στη διαδήλωση.
• Ότι ο δάσκαλος ντροπιασμένα μεροκάματα της απεργοσπασίας δεν καταδέχεται να παίρνει, γιατί πάνω απ΄ όλα είναι αξιοπρεπής.
• Ότι δεν υπάρχουν «μη απεργοί» τη μέρα της απεργίας, αλλά απεργοσπάτες.
• Ότι «ανωμαλία» δεν είναι όταν κάποιος λείπει απ΄ το σχολείο τη μέρα της απεργίας, αλλά όταν κάποιος παριστάνει ότι δουλεύει τη μέρα της απεργίας ( γιατί όπως ξέρεις αυτό γίνεται στα σχολεία απ΄ όσους είναι εκεί τη μέρα της απεργίας ).
• Ότι αν η απεργία έχει αυτά τα χαρακτηριστικά που σου περιγράφω, τότε δεν υπάρχει το ... «χτύπα ξύλο». Κι ότι το «χτύπα ξύλο» να το σκεφτούν όσοι αποφασίσουν να σπάσουν την απεργία και πάνε να πάρουν το απεργοσπαστικό μεροκάματο. Απ΄ τη στιγμή που θα πάνε ... είναι δική τους ευθύνη ότι γίνει. Όπως είναι δική τους ευθύνη και η πιστή εφαρμογή του προγράμματος του σχολείου.
• Ότι οι μαθητές και οι γονείς, υπάρχει λόγος να ενημερώνονται απ΄ την προηγούμενη μέρα μόνο για το ότι οι δάσκαλοι απεργούν και να τους εξηγηθεί το γιατί απεργούν και ποια είναι τα αιτήματα.
Αυτά είναι αρχές του περήφανου λαού μας και των εργαζομένων, που με αίμα, με αγώνες και με θυσίες, έχουν εξασφαλίσει ό,τι δικαίωμα έχουν ( ή είχαν ) μέχρι τώρα. Η συνέχιση αυτής της περήφανης στάσης είναι υποχρέωση του καθενός μας. Κι είναι αυτή που οι γονατιστοί υπάλληλοι του υπουργείου προσπαθούν να μη θυμούνται.
Ας συμβάλλουμε λοιπόν όλοι όσοι αγωνιούμε, να γίνουν αυτά κοινή πεποίθηση στον κλάδο και στους γονείς.
Όποιος στέκεται απ΄ την άλλη, είναι υπάλληλος της διοίκησης και του κράτους.
Όποιος «αγωνιά» για την ομαλή λειτουγία του σχολείου τη μέρα της απεργίας, είναι αντίπαλος του κινήματος των ακπαιδευτικών και σύμμαχος της κυβέρνησης.
Για παράδειγμα, είναι τυχαίο ότι «τους προβληματισμούς σου» τους ξεδιπλώνεις τη μέρα της απεργίας και του Συλλαλητηρίου της 15/12, που είχαν πρωτοφανή επιτυχία ; Αντί δηλαδή να πας στην πορεία καθόσουν και προβληματιζόσουν για το πώς θα «αμβλυνθούν» οι συνέπειες της απεργίας ;
Εσύ πού στέκεσαι;
Νομίζω πως γέρνεις λίγο προς τη μεριά της διοίκησης. Άλλωστε αυτό δείχνει κι η βιβλιογραφική σου αναφορά και το ύφος. Αλλιώς θα είχες χρησιμοποιήσει για «βιβλιογραφία» τα εκκαθαριστικά των συναδέλφων για το δώρο των Χριστουγέννων και το ποσοστό ανεργίας των γονιών του σχολείου στο οποίο διδάσκεις. Αν φυσικά ήθελες να αντιμετωπίσεις «το κύριο», το «επείγον» και το αναγκαίο κι αν ήσουν συνδικαλιστής (με την καλή έννοια) κι όχι «αιρετός» (με την κακή έννοια).
Λέω λοιπόν να κάνεις και μερικές συμπληρωματικές «διευκρινήσεις» γιατί ήδη βρέθηκαν κάποιοι «φιλότιμοι» και «ανήσυχοι» που παίρνουν αφορμή απ΄ το γράμμα σου, για να επαναφέρουν τέτοιες αντιδραστικές, απεργοσπαστικές και δουλικές λογικές στα σχολεία τους. Θα μας βρούν αποφασιστικά απέναντί τους και δεν υπάρχει κανένας λόγος αντιπαράθεσης την ώρα της μάχης.
Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, όλα αυτά τα λέει με λιγότερα λόγια από μας :
“Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη κι αφήνει άλλους να αγωνίζονται για τη δική του υπόθεση ... αυτός πρέπει να προσέχει: διότι όποιος δεν μοιράστηκε την πάλη θα μοιραστεί την ήττα. Ούτε καν την ήττα αποφεύγει όποιος θέλει να αποφύγει την πάλη: διότι παλεύει για την υπόθεση του εχθρού εκείνος που δεν πάλεψε για τη δική του υπόθεση”.
Εσύ λοιπόν τελικά τι θέση παίρνεις ; Με τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς ; Ή απέναντί τους ; Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απαντήσετε κι εσύ και η παράταξη ( ΔΑΚΕ ) που υπηρετείς.
Αγαπητοί μου συνάδελφοι
Είναι εύκολο να ετεροπροσδιορίζεις κάποιον χαρακτηρίζοντάς τον «σκυφτό υποτακτικό που κάνει το συνάδελφο να σκύψει κάτω από την μπότα των αφεντικών» , «αντίπαλο του κινήματος των εκπαιδευτικών» «σύμμαχο της κυβέρνησης» , «γονατιστό υπάλληλο του Υπουργείου», «επαναφορέα αντιδραστικών, απεργοσπαστικών και δουλικών λογικών στο σχολείο» «αιρετό με την κακή έννοια» …. να τον βαπτίζεις με άλλα λόγια ταξικό σου αντίπαλο και να τον ορθώνεις μπροστά σου ως εχθρό, επειδή θέτει σε δημόσιο διάλογο τους στοχασμούς του με τους οποίους εσύ διαφωνείς.
Είναι εύκολο να εθελοτυφλείς στην κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος, ρίχνοντας στην πυρά και "στολίζοντας" με πλήθος επιθέτων το 70% και το 80% των συναδέλφων σου που δεν εμπνέονται πλέον από συνδικαλιστικές ηγεσίες και δεν απεργούν στις 24ωρες και 48ώρες απεργίες για την τιμή των όπλων, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα κατηγορώντας τους παράλληλα πως δε συμμετέχουν στις πορείες τις διπλές και διασπαστικές μάλιστα στις μέρες μας.
(Σε ότι με αφορά - χωρίς να καταθέτω πιστοποιητικά συνδικαλιστικοφροσύνης- σας ενημερώνω ότι συμμετέχω σε όλες τις απεργίες- το ίδιο έκανα και στις 15 Δεκεμβρίου- τις πορείες και τα συλλαλητήρια που οργανώνει η Δ.Ο.Ε. Ευχαρίστως θα συμμετείχα και στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ , αν δεν γίνονταν την ίδια ώρα και την ίδια μέρα σε διαφορετικό σημείο της πόλης. Για την αλήθεια των λόγων μου σας υπενθυμίζω ότι το καλοκαίρι είχα συναντηθεί με πολλούς από εσάς σε εκδήλωση του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος καθώς και την παρουσία μου στο μπλοκ του ΠΑΜΕ σε πολλές από τις κοινές παραστάσεις διαμαρτυρίας που διοργανώθηκαν έξω από το Υπουργείου Παιδείας )
Είναι εύκολο να βαπτίζεις αυτάρεσκα τον εαυτό σου αγωνιστή και να τον τοποθετείς «στο πλευρό των συναδέλφων που αγωνιούν για τη ζωή τους και αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια τους», να αυτοδιορίζεσαι εκπρόσωπος «του περήφανου λαού μας και των εργαζομένων», να ιδιοποιείσαι «αίμα, αγώνες, θυσίες» -προφανώς άλλων - και να αυτοαναγορεύεσαι συνεχιστής των περήφανων αυτών στάσεων.
Αγαπητοί μου συνάδελφοι
Ας μην αναζητάμε εχθρούς και ταξικούς αντιπάλους εκεί που δεν υπάρχουν.
Τα προβλήματα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών είναι κοινά.
Ας μονιάσουμε όλοι και ας δούμε αυτά που μας ενώνουν. Σίγουρα έχουμε διαφορές . Ο καθένας από εμάς κουβαλάει τη δική του αλήθεια.
Κοινωνία μυρμηγκιών θα ήμασταν άλλωστε αν συμφωνούσαμε σε όλα.
Μπορούμε να συναντηθούμε όμως σε κοινούς τόπους.
Στην υπεράσπιση των ατομικών και συλλογικών μας δικαιωμάτων.
Στην υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου και της κοινωνίας.
Στους δύσκολους καιρούς του Μνημονίου, της Τρόικας και του Δ.Ν.Τ ας χαμηλώσουμε παραταξιακές επάρσεις που μας ορίζουν μονοπωλιακές δυνάμεις εκπροσώπησης των συναδέλφων και τους εαυτούς μας μοναδικούς και αυθεντικούς εκφραστές υπεράσπισης του…«Nόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Ας ξεπεράσουμε στερεότυπα και ιδεοληψίες. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί για ένα κίνημα εκπαιδευτικών που θα μπορεί να εμπνέει. Χωρίς κομματισμούς, χρωματισμούς, πολιτικούς μέντορες και εξαρτήσεις.
Όχι στα λόγια .... Αυτό είναι εύκολο. Η πράξη είναι που μετράει. Ας σταματήσουμε να «μιλάμε» ως παρατάξεις και ας αφήσουμε να ακουστεί η φωνή μας. Η φωνή του καθενός . Οι φωνές όλων.
Γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα εξακολουθούμε να μιλάμε σε «διαλόγους κωφών» ενώ την ίδια στιγμή η μεγάλη και σιωπηλή πλειοψηφία των συναδέλφων μας θα εξακολουθεί να αηδιάζει και να ιδιωτεύει.
Υπάρχουν όμως και πρακτικά ζητήματα που πρέπει να διαχειριστούμε ως εκπαιδευτικοί...
Χωρίς μονολιθικότητες και δογματισμούς.
Και η ασφαλής αποχώρηση των μαθητών μας κατά τη διάρκεια των απεργιών μας και των στάσεων εργασίας είναι ένα πρακτικό και πολύ σοβαρό ζήτημα που αφορά όλους μας και πρέπει κάποια στιγμή να λυθεί.
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι στο δημόσιο σχολείο δεν φοιτούν παιδιά μεγαλοεφοπλιστών, τραπεζιτών, βιομηχάνων και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ, του ΚΚΕ, του ΛΑΟΣ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ που στην πλειοψηφία τους τα στέλνουν σε «καλά» ιδιωτικά και κολέγια φροντίζοντας παράλληλα με σωματοφύλακες και πολυτελή Ι.Χ για την ασφαλή προσέλευση και αποχώρησή τους.
Στα δημόσια σχολεία που υπηρετούμε φοιτούν παιδιά εργατών, αγροτών, μικρομεσαίων, υπαλλήλων, μεταναστών και ανέργων που στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε αναζητούν απεγνωσμένα ολημερίς και ολονυχτίς το μεροκάματο.
Σ΄ αυτά τα παιδιά αναφέρομαι και εξακολουθώ να ισχυρίζομαι ότι «πρώτο και κύριο μέλημα μας ως εκπαιδευτικοί είναι η ασφάλεια των μαθητών» επισημαίνοντας παράλληλα το νομοθετικό κενό που υπάρχει για την αποχώρηση των μαθητών.
Ένα παράδειγμα για να γίνω πιο συγκεκριμένος...
Για αύριο Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου η Δ.Ο.Ε έχει κηρύξει δίωρη στάση εργασίας, τις δύο τελευταίες διδακτικές ώρες του κάθε συναδέλφου για τον πρωινό κύκλο και τις δυο πρώτες για τον απογευματινό, προκειμένου να διευκολυνθούμε και να πάρουμε μέρος στη συγκέντρωση που πραγματοποιείται για τον προϋπολογισμό στις 13:00 στο Σύνταγμα.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα Νηπιαγωγεία από τις 11:00 έως τις 14:00 και τα Δημοτικά την 5η , 6η και 7η ώρα θα παραμείνουν κλειστά.
Τα παιδιά όμως πού θα βρίσκονται εκείνες τις ώρες;
Θα φύγουν μετά το τέλος της 4ης ώρας και θα επιστέψουν για να συνεχίσουν την 8η και την 9η ώρα; Αν όχι, τότε ποιος θα επιβλέπει τους μαθητές μας στο σχολείο αφού όλοι οι εκπαιδευτικοί θα συμμετέχουν στη στάση εργασίας; Αν ναι, τότε θα είναι σε θέση για παράδειγμα ο εργάτης πατέρας να αφήσει την οικοδομή ή ιδιωτική υπάλληλος να πάρει άδεια από τον εργοδότη της για να πάρουν και να φέρουν τα παιδιά τους;
Ισχυρίζομαι ότι υπάρχει πρόβλημα και νομοθετικό κενό και θεωρώ-χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα- ότι η ύπαρξη προσωπικού ασφαλείας θα μπορούσε να είναι μια κάποια λύση στο πρόβλημα.
Με μεγάλο ενδιαφέρον θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα καθώς και την πρόταση που θα κάνατε σε ένα σύλλογο διδασκόντων που θα σας έθετε τον ανωτέρω προβληματισμό.
Πολύ θα με ενδιέφερε ακόμα η απάντηση που θα δίνατε και στους γονείς –που ως εργαζόμενοι θα πρέπει να είμαστε μαζί στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις - αν σας έθεταν ανάλογα ερωτήματα.
Σταματώ εδώ αν και θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες περιπτώσεις για να υποστηρίξω τον συλλογισμό μου.
Κλείνοντας αγαπητοί συνάδελφοι και απαντώντας στον ισχυρισμό σας ότι δεν έχω δείξει «ανάλογη ανησυχία για τα 800 ολοήμερα διευρυμένου ωραρίου, τις συμπτύξεις τμημάτων κ.λ.π παραθέτω στη συνέχεια ενδεικτικά κείμενά μου τα οποία έχω στείλει με ενημερωτικά σημειώματα στους συναδέλφους μου εκπαιδευτικούς της Β΄Δνσης Π.Ε Αθήνας
(Αυτά και πολλά άλλα κείμενα με τις θέσεις μου μπορείτε να τα βρείτε με κλικ την ετικέτα ΠΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ)
Ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό στη B΄ Δνση Π.Ε Αθήνας και προβληματισμοί για τη λειτουργία του νέου αναμορφωμένου ωραρίου
Λειτουργία ΠΥΣΠΕ Β΄Δ/νσης Αθήνας- Υπηρεσιακές μεταβολές (Το κείμενο αναφέρεται στις συμπτύξεις τμημάτων, στα λειτουργικά κενά, και στις δυσλειτουργίες του ΠΥΣΠΕ Β΄Αθήνας)
Αγιασμός τη Δευτέρα! Και μετά... Τι; (Το κείμενο αναφέρεται στις ελλέιψεις σε διδακτικό προσωπικό στα σχολεία αναμορφωμένου ωραρίου της Δ/νσης μας)
Το ανώτερο όριο των 25 μαθητών ανά τμήμα είναι αδιαπραγμάτευτο
Διαβάστε περισσότερα...
Την παραθέτω ως έχει και στην συνέχεια καταθέτω και τα δικά μου σχόλια.
Η επιστολή των συναδέλφων μου έχει ως εξής:
....ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ
«ΑΙΡΕΤΟΣ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ;
Κύριε Λογοθέτη,«ΑΙΡΕΤΟΣ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ;
Αφού «μοιράζεσαι προβληματισμούς», σου ... «μοιράζουμε» κι εμείς το δικό μας.
Διαβάσαμε τους «προβληματισμούς» σου και μείναμε στ΄ αλήθεια έκπληκτοι !!!
Γιατί δεν καταλαβαίνουμε πώς μπορείς να «προβληματίζεσαι» για όλα αυτά, «που συμβαίνουν ή που μπορεί να συμβούν τη μέρα της απεργίας». Αλλά δεν δείχνεις να έχεις την ανάλογη ανησυχία για το ότι...
...365 μέρες το χρόνο τα σχολεία μας υπολειτουργούν και «στραβώνουν» τα παιδάκια του κόσμου «και με τη βούλα του Υπουργείου» ( βλέπε νέα βιβλία, προγράμματα, 800 ολοήμερα διευρυμένου ωραρίου, σύμπτυξη τμημάτων, Αγγλικά στην Α΄ Δημοτικού, Πληροφορική στην Α΄ Δημοτικού, διάλυση του σχολείου κλπ ).
Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί ένας άνθρωπος, εκπαιδευτικός και συνδικαλιστής σαν κι εσένα να μην είναι σε θέση κάθε φορά να διακρίνει ποιο είναι το κύριο και ποιο είναι το δευτερεύον. Ποιο απασχολεί τους συναδέλφους και ποιο απασχολεί το κράτος, την κυβέρνηση και τη διοίκηση. Γιατί προφανώς, σήμερα, αυτό που απασχολεί τους συναδέλφους δεν είναι το «πώς θα λειτουργήσει ομαλά το σχολείο» τη μέρα που διαμαρτύρονται για τη ζωή και τα δικαιώματά τους, αλλά το πως θα πετύχει ο Συλλογικός τους αγώνας, που έχει αξία μεγαλύτερη από κάθε τι άλλο.
Η «ομαλή λειτουργία των σχολείων τη μέρα της απεργίας» είναι το μέλημα της διοίκησης και της κυβέρνησης που έχει κάθε λόγο να κρύψει την απεργία, το μέγεθος της δυσαρέσκειας των συναδέλφων και το αποτέλεσμα της απεργίας.
Με τέτοιους προβληματισμούς ο καθένας παίρνει τη θέση που δικαιούται. Άλλος στο πλευρό των συναδέλφων που αγωνιούν για τη ζωή τους και αγωνίζονται για την αξιοπρέπειά τους. Κι άλλος στο πλευρό της διοίκησης και των σκυφτών υποτακτικών της που προσπαθούν να κάνουν το συνάδελφο να σκύψει κάτω απ΄ τη μπότα των αφεντικών τους.
Για να μη λέμε πολλά κύριε Λογοθέτη :
Όλα αυτά λύνονται μ΄ έναν απλό τρόπο :
• Να μάθουμε στους γονείς ότι όταν οι δάσκαλοι απεργούν, τότε δε λειτουργούν τα σχολεία. Ότι όταν οι δάσκαλοι απεργούν, τότε τα παιδιά μένουν στο σπίτι. Οπότε ούτε προσωπικό ασφαλείας χρειάζεται ένα σχολείο χωρίς παιδιά, ούτε τίποτα άλλο.
• Ότι ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια απεργία Πανεργατική, τα παιδιά κατεβαίνουν με τους γονείς τους στη διαδήλωση.
• Ότι ο δάσκαλος ντροπιασμένα μεροκάματα της απεργοσπασίας δεν καταδέχεται να παίρνει, γιατί πάνω απ΄ όλα είναι αξιοπρεπής.
• Ότι δεν υπάρχουν «μη απεργοί» τη μέρα της απεργίας, αλλά απεργοσπάτες.
• Ότι «ανωμαλία» δεν είναι όταν κάποιος λείπει απ΄ το σχολείο τη μέρα της απεργίας, αλλά όταν κάποιος παριστάνει ότι δουλεύει τη μέρα της απεργίας ( γιατί όπως ξέρεις αυτό γίνεται στα σχολεία απ΄ όσους είναι εκεί τη μέρα της απεργίας ).
• Ότι αν η απεργία έχει αυτά τα χαρακτηριστικά που σου περιγράφω, τότε δεν υπάρχει το ... «χτύπα ξύλο». Κι ότι το «χτύπα ξύλο» να το σκεφτούν όσοι αποφασίσουν να σπάσουν την απεργία και πάνε να πάρουν το απεργοσπαστικό μεροκάματο. Απ΄ τη στιγμή που θα πάνε ... είναι δική τους ευθύνη ότι γίνει. Όπως είναι δική τους ευθύνη και η πιστή εφαρμογή του προγράμματος του σχολείου.
• Ότι οι μαθητές και οι γονείς, υπάρχει λόγος να ενημερώνονται απ΄ την προηγούμενη μέρα μόνο για το ότι οι δάσκαλοι απεργούν και να τους εξηγηθεί το γιατί απεργούν και ποια είναι τα αιτήματα.
Αυτά είναι αρχές του περήφανου λαού μας και των εργαζομένων, που με αίμα, με αγώνες και με θυσίες, έχουν εξασφαλίσει ό,τι δικαίωμα έχουν ( ή είχαν ) μέχρι τώρα. Η συνέχιση αυτής της περήφανης στάσης είναι υποχρέωση του καθενός μας. Κι είναι αυτή που οι γονατιστοί υπάλληλοι του υπουργείου προσπαθούν να μη θυμούνται.
Ας συμβάλλουμε λοιπόν όλοι όσοι αγωνιούμε, να γίνουν αυτά κοινή πεποίθηση στον κλάδο και στους γονείς.
Όποιος στέκεται απ΄ την άλλη, είναι υπάλληλος της διοίκησης και του κράτους.
Όποιος «αγωνιά» για την ομαλή λειτουγία του σχολείου τη μέρα της απεργίας, είναι αντίπαλος του κινήματος των ακπαιδευτικών και σύμμαχος της κυβέρνησης.
Για παράδειγμα, είναι τυχαίο ότι «τους προβληματισμούς σου» τους ξεδιπλώνεις τη μέρα της απεργίας και του Συλλαλητηρίου της 15/12, που είχαν πρωτοφανή επιτυχία ; Αντί δηλαδή να πας στην πορεία καθόσουν και προβληματιζόσουν για το πώς θα «αμβλυνθούν» οι συνέπειες της απεργίας ;
Εσύ πού στέκεσαι;
Νομίζω πως γέρνεις λίγο προς τη μεριά της διοίκησης. Άλλωστε αυτό δείχνει κι η βιβλιογραφική σου αναφορά και το ύφος. Αλλιώς θα είχες χρησιμοποιήσει για «βιβλιογραφία» τα εκκαθαριστικά των συναδέλφων για το δώρο των Χριστουγέννων και το ποσοστό ανεργίας των γονιών του σχολείου στο οποίο διδάσκεις. Αν φυσικά ήθελες να αντιμετωπίσεις «το κύριο», το «επείγον» και το αναγκαίο κι αν ήσουν συνδικαλιστής (με την καλή έννοια) κι όχι «αιρετός» (με την κακή έννοια).
Λέω λοιπόν να κάνεις και μερικές συμπληρωματικές «διευκρινήσεις» γιατί ήδη βρέθηκαν κάποιοι «φιλότιμοι» και «ανήσυχοι» που παίρνουν αφορμή απ΄ το γράμμα σου, για να επαναφέρουν τέτοιες αντιδραστικές, απεργοσπαστικές και δουλικές λογικές στα σχολεία τους. Θα μας βρούν αποφασιστικά απέναντί τους και δεν υπάρχει κανένας λόγος αντιπαράθεσης την ώρα της μάχης.
Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, όλα αυτά τα λέει με λιγότερα λόγια από μας :
“Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη κι αφήνει άλλους να αγωνίζονται για τη δική του υπόθεση ... αυτός πρέπει να προσέχει: διότι όποιος δεν μοιράστηκε την πάλη θα μοιραστεί την ήττα. Ούτε καν την ήττα αποφεύγει όποιος θέλει να αποφύγει την πάλη: διότι παλεύει για την υπόθεση του εχθρού εκείνος που δεν πάλεψε για τη δική του υπόθεση”.
Εσύ λοιπόν τελικά τι θέση παίρνεις ; Με τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς ; Ή απέναντί τους ; Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απαντήσετε κι εσύ και η παράταξη ( ΔΑΚΕ ) που υπηρετείς.
ΕΚΠΑΔΕΥΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ «Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ»
....................................................
Η απάντησή μουΑγαπητοί μου συνάδελφοι
Είναι εύκολο να ετεροπροσδιορίζεις κάποιον χαρακτηρίζοντάς τον «σκυφτό υποτακτικό που κάνει το συνάδελφο να σκύψει κάτω από την μπότα των αφεντικών» , «αντίπαλο του κινήματος των εκπαιδευτικών» «σύμμαχο της κυβέρνησης» , «γονατιστό υπάλληλο του Υπουργείου», «επαναφορέα αντιδραστικών, απεργοσπαστικών και δουλικών λογικών στο σχολείο» «αιρετό με την κακή έννοια» …. να τον βαπτίζεις με άλλα λόγια ταξικό σου αντίπαλο και να τον ορθώνεις μπροστά σου ως εχθρό, επειδή θέτει σε δημόσιο διάλογο τους στοχασμούς του με τους οποίους εσύ διαφωνείς.
Είναι εύκολο να εθελοτυφλείς στην κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος, ρίχνοντας στην πυρά και "στολίζοντας" με πλήθος επιθέτων το 70% και το 80% των συναδέλφων σου που δεν εμπνέονται πλέον από συνδικαλιστικές ηγεσίες και δεν απεργούν στις 24ωρες και 48ώρες απεργίες για την τιμή των όπλων, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα κατηγορώντας τους παράλληλα πως δε συμμετέχουν στις πορείες τις διπλές και διασπαστικές μάλιστα στις μέρες μας.
(Σε ότι με αφορά - χωρίς να καταθέτω πιστοποιητικά συνδικαλιστικοφροσύνης- σας ενημερώνω ότι συμμετέχω σε όλες τις απεργίες- το ίδιο έκανα και στις 15 Δεκεμβρίου- τις πορείες και τα συλλαλητήρια που οργανώνει η Δ.Ο.Ε. Ευχαρίστως θα συμμετείχα και στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ , αν δεν γίνονταν την ίδια ώρα και την ίδια μέρα σε διαφορετικό σημείο της πόλης. Για την αλήθεια των λόγων μου σας υπενθυμίζω ότι το καλοκαίρι είχα συναντηθεί με πολλούς από εσάς σε εκδήλωση του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος καθώς και την παρουσία μου στο μπλοκ του ΠΑΜΕ σε πολλές από τις κοινές παραστάσεις διαμαρτυρίας που διοργανώθηκαν έξω από το Υπουργείου Παιδείας )
Είναι εύκολο να βαπτίζεις αυτάρεσκα τον εαυτό σου αγωνιστή και να τον τοποθετείς «στο πλευρό των συναδέλφων που αγωνιούν για τη ζωή τους και αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια τους», να αυτοδιορίζεσαι εκπρόσωπος «του περήφανου λαού μας και των εργαζομένων», να ιδιοποιείσαι «αίμα, αγώνες, θυσίες» -προφανώς άλλων - και να αυτοαναγορεύεσαι συνεχιστής των περήφανων αυτών στάσεων.
Αγαπητοί μου συνάδελφοι
Ας μην αναζητάμε εχθρούς και ταξικούς αντιπάλους εκεί που δεν υπάρχουν.
Τα προβλήματα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών είναι κοινά.
Ας μονιάσουμε όλοι και ας δούμε αυτά που μας ενώνουν. Σίγουρα έχουμε διαφορές . Ο καθένας από εμάς κουβαλάει τη δική του αλήθεια.
Κοινωνία μυρμηγκιών θα ήμασταν άλλωστε αν συμφωνούσαμε σε όλα.
Μπορούμε να συναντηθούμε όμως σε κοινούς τόπους.
Στην υπεράσπιση των ατομικών και συλλογικών μας δικαιωμάτων.
Στην υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου και της κοινωνίας.
Στους δύσκολους καιρούς του Μνημονίου, της Τρόικας και του Δ.Ν.Τ ας χαμηλώσουμε παραταξιακές επάρσεις που μας ορίζουν μονοπωλιακές δυνάμεις εκπροσώπησης των συναδέλφων και τους εαυτούς μας μοναδικούς και αυθεντικούς εκφραστές υπεράσπισης του…«Nόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Ας ξεπεράσουμε στερεότυπα και ιδεοληψίες. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί για ένα κίνημα εκπαιδευτικών που θα μπορεί να εμπνέει. Χωρίς κομματισμούς, χρωματισμούς, πολιτικούς μέντορες και εξαρτήσεις.
Όχι στα λόγια .... Αυτό είναι εύκολο. Η πράξη είναι που μετράει. Ας σταματήσουμε να «μιλάμε» ως παρατάξεις και ας αφήσουμε να ακουστεί η φωνή μας. Η φωνή του καθενός . Οι φωνές όλων.
Γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα εξακολουθούμε να μιλάμε σε «διαλόγους κωφών» ενώ την ίδια στιγμή η μεγάλη και σιωπηλή πλειοψηφία των συναδέλφων μας θα εξακολουθεί να αηδιάζει και να ιδιωτεύει.
Υπάρχουν όμως και πρακτικά ζητήματα που πρέπει να διαχειριστούμε ως εκπαιδευτικοί...
Χωρίς μονολιθικότητες και δογματισμούς.
Και η ασφαλής αποχώρηση των μαθητών μας κατά τη διάρκεια των απεργιών μας και των στάσεων εργασίας είναι ένα πρακτικό και πολύ σοβαρό ζήτημα που αφορά όλους μας και πρέπει κάποια στιγμή να λυθεί.
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι στο δημόσιο σχολείο δεν φοιτούν παιδιά μεγαλοεφοπλιστών, τραπεζιτών, βιομηχάνων και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ, του ΚΚΕ, του ΛΑΟΣ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ που στην πλειοψηφία τους τα στέλνουν σε «καλά» ιδιωτικά και κολέγια φροντίζοντας παράλληλα με σωματοφύλακες και πολυτελή Ι.Χ για την ασφαλή προσέλευση και αποχώρησή τους.
Στα δημόσια σχολεία που υπηρετούμε φοιτούν παιδιά εργατών, αγροτών, μικρομεσαίων, υπαλλήλων, μεταναστών και ανέργων που στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε αναζητούν απεγνωσμένα ολημερίς και ολονυχτίς το μεροκάματο.
Σ΄ αυτά τα παιδιά αναφέρομαι και εξακολουθώ να ισχυρίζομαι ότι «πρώτο και κύριο μέλημα μας ως εκπαιδευτικοί είναι η ασφάλεια των μαθητών» επισημαίνοντας παράλληλα το νομοθετικό κενό που υπάρχει για την αποχώρηση των μαθητών.
Ένα παράδειγμα για να γίνω πιο συγκεκριμένος...
Για αύριο Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου η Δ.Ο.Ε έχει κηρύξει δίωρη στάση εργασίας, τις δύο τελευταίες διδακτικές ώρες του κάθε συναδέλφου για τον πρωινό κύκλο και τις δυο πρώτες για τον απογευματινό, προκειμένου να διευκολυνθούμε και να πάρουμε μέρος στη συγκέντρωση που πραγματοποιείται για τον προϋπολογισμό στις 13:00 στο Σύνταγμα.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα Νηπιαγωγεία από τις 11:00 έως τις 14:00 και τα Δημοτικά την 5η , 6η και 7η ώρα θα παραμείνουν κλειστά.
Τα παιδιά όμως πού θα βρίσκονται εκείνες τις ώρες;
Θα φύγουν μετά το τέλος της 4ης ώρας και θα επιστέψουν για να συνεχίσουν την 8η και την 9η ώρα; Αν όχι, τότε ποιος θα επιβλέπει τους μαθητές μας στο σχολείο αφού όλοι οι εκπαιδευτικοί θα συμμετέχουν στη στάση εργασίας; Αν ναι, τότε θα είναι σε θέση για παράδειγμα ο εργάτης πατέρας να αφήσει την οικοδομή ή ιδιωτική υπάλληλος να πάρει άδεια από τον εργοδότη της για να πάρουν και να φέρουν τα παιδιά τους;
Ισχυρίζομαι ότι υπάρχει πρόβλημα και νομοθετικό κενό και θεωρώ-χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα- ότι η ύπαρξη προσωπικού ασφαλείας θα μπορούσε να είναι μια κάποια λύση στο πρόβλημα.
Με μεγάλο ενδιαφέρον θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα καθώς και την πρόταση που θα κάνατε σε ένα σύλλογο διδασκόντων που θα σας έθετε τον ανωτέρω προβληματισμό.
Πολύ θα με ενδιέφερε ακόμα η απάντηση που θα δίνατε και στους γονείς –που ως εργαζόμενοι θα πρέπει να είμαστε μαζί στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις - αν σας έθεταν ανάλογα ερωτήματα.
Σταματώ εδώ αν και θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες περιπτώσεις για να υποστηρίξω τον συλλογισμό μου.
Κλείνοντας αγαπητοί συνάδελφοι και απαντώντας στον ισχυρισμό σας ότι δεν έχω δείξει «ανάλογη ανησυχία για τα 800 ολοήμερα διευρυμένου ωραρίου, τις συμπτύξεις τμημάτων κ.λ.π παραθέτω στη συνέχεια ενδεικτικά κείμενά μου τα οποία έχω στείλει με ενημερωτικά σημειώματα στους συναδέλφους μου εκπαιδευτικούς της Β΄Δνσης Π.Ε Αθήνας
(Αυτά και πολλά άλλα κείμενα με τις θέσεις μου μπορείτε να τα βρείτε με κλικ την ετικέτα ΠΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ)
Ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό στη B΄ Δνση Π.Ε Αθήνας και προβληματισμοί για τη λειτουργία του νέου αναμορφωμένου ωραρίου
Λειτουργία ΠΥΣΠΕ Β΄Δ/νσης Αθήνας- Υπηρεσιακές μεταβολές (Το κείμενο αναφέρεται στις συμπτύξεις τμημάτων, στα λειτουργικά κενά, και στις δυσλειτουργίες του ΠΥΣΠΕ Β΄Αθήνας)
Αγιασμός τη Δευτέρα! Και μετά... Τι; (Το κείμενο αναφέρεται στις ελλέιψεις σε διδακτικό προσωπικό στα σχολεία αναμορφωμένου ωραρίου της Δ/νσης μας)
Το ανώτερο όριο των 25 μαθητών ανά τμήμα είναι αδιαπραγμάτευτο
Διαβάστε περισσότερα...
Κήρυξη δίωρης στάσης εργασίας την Τετάρτη 22 Δεκέμβρη 2010
Συγκέντρωση ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, ώρα 13:00 στο Σύνταγμα
Το Δ.Σ. της ΔΟΕ κηρύσσει δίωρη διευκολυντική στάση εργασίας την Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010, τις δύο τελευταίες διδακτικές ώρες του κάθε συναδέλφου για τον πρωινό κύκλο και τις δυο πρώτες για τον απογευματινό, προκειμένου να διευκολυνθούν οι συνάδελφοι του Λεκανοπεδίου να πάρουν μέρος στη συγκέντρωση που πραγματοποιούν , με αφορμή την ψήφιση του προϋπολογισμού του 2011, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ της Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου, ώρα 13:00 στο Σύνταγμα.
Διαβάστε περισσότερα...
Η αναγνώριση στρατιωτικής θητείας στους εκπαιδευτικούς
Οι εργαζόμενοι με κύριο φορέα ασφάλισης το Δημόσιο έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν τη στρατιωτική τους θητεία όποτε οι ίδιοι το επιθυμούν. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να κάνουν χρήση του εν λόγω χρόνου ως συντάξιμου είτε για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, είτε απλώς για προσαύξηση της σύνταξης.
Αυτό το καθεστώς διατηρείται και μετά την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, με συνέπεια να μην υφίσταται καμιά αλλαγή στις περιπτώσεις εξαγοράς στρατιωτικής θητείας για τους δημοσίους υπαλλήλους μετά ....
....την 1η Ιανουαρίου 2011. Οσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αναγνωριστεί η στρατιωτική θητεία, υπάρχουν δύο κατηγορίες στο Δημόσιο:
*
Ασφαλισμένοι που μπορούν να προβούν σε δωρεάν εξαγορά του χρόνου και
*
Ασφαλισμένοι που υποχρεωτικά πρέπει να καταβάλουν εισφορές για την αναγνώριση. Σε κάθε περίπτωση, συμφέρει η αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας εντός του έτους για όσους με αυτόν τον τρόπο θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης, ώστε να συνταξιοδοτηθούν με τις ισχύουσες διατάξεις. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγουν την αλλαγή των ορίων ηλικίας από 1ης Ιανουαρίου 2011.
Α. Αναγνώριση χωρίς καταβολή εισφορών
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν όσοι από τους εργαζομένους στο Δημόσιο συμπλήρωσαν 25 συντάξιμα έτη μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1997. Για τη συμπλήρωση αυτών των ετών συνυπολογίζεται και ο χρόνος στρατιωτικής θητείας. Ειδικότερα για όσους έχουν προσληφθεί μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1982 για τη συμπλήρωση της 25ετίας συνυπολογίζεται μόνο ο χρόνος υπηρεσίας στο Δημόσιο και ο χρόνος στρατιωτικής θητείας.
Για όσους, όμως, έχουν προσληφθεί στο Δημόσιο μετά την 1η Ιανουαρίου 1983, για τη συμπλήρωση της 25ετίας συνυπολογίζεται ο χρόνος δημόσιας υπηρεσίας, ο χρόνος της στρατιωτικής θητείας αλλά και ο χρόνος ασφάλισης που έχει διανυθεί σε οποιοδήποτε ασφαλιστικό ταμείο πριν από την ασφάλιση στο Δημόσιο.
Σήμερα είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις των υπαλλήλων εκείνων που παραμένουν σε αυτήν την κατηγορία όσον αφορά την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας. Η μεγάλη πλειοψηφία των ασφαλισμένων στο Δημόσιο μπορεί να αναγνωρίσει τον χρόνο της υπηρεσίας στις Ενοπλες Δυνάμεις με καταβολή εισφορών.
Β. Αναγνώριση με καταβολή εισφορών
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο που συμπλήρωσαν ή θα συμπληρώσουν 25 συντάξιμα έτη μετά την 1η Ιανουαρίου 1998. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι, προκειμένου να αναγνωρίσουν τον χρόνο στρατιωτικής θητείας ως συντάξιμο, θα πρέπει να καταβάλουν τις αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές. Βασική προϋπόθεση είναι να έχει συμπληρωθεί 5ετής υπηρεσία στο Δημόσιο.
Πόσα πρέπει να καταβάλει ο ασφαλισμένος
Για εκείνους τους εργαζομένους του Δημοσίου που απαιτείται η καταβολή εισφοράς για την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας, για κάθε μήνα που αναγνωρίζεται καταβάλλεται εισφορά ίση με 6,67% επί του βασικού μισθού που έχει ο εργαζόμενος κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για αναγνώριση.
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
Η αναγνώριση συμφέρει σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις ασφαλισμένων
Η αναγνώριση του χρόνου στρατιωτικής θητείας για κύρια σύνταξη συμφέρει σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις εργαζομένων με ασφάλιση στο Δημόσιο, ακόμη και εκείνους που καταβάλλουν εισφορά για την αναγνώριση αυτή καθώς η απόσβεση στην περίπτωση αυτή πραγματοποιείται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Δεν συμφέρει μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που ο εργαζόμενος έχει συμπληρώσει 40 έτη δημόσιας υπηρεσίας. Βέβαια είναι ελάχιστες οι συγκεκριμένες περιπτώσεις. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει καμία προσαύξηση στη σύνταξη με τον πρόσθετο χρόνο και επομένως δεν υφίσταται λόγος για να προβεί ο εργαζόμενος στην αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας.
Ο εργαζόμενος μπορεί να αναγνωρίσει όποτε ο ίδιος θέλει τον χρόνο στρατιωτικής θητείας. Συμφέρει, όμως, αυτή η αναγνώριση να γίνεται όσο το δυνατόν νωρίτερα, αφού ο βασικός μισθός αυξάνεται ανάλογα με τα έτη υπηρεσίας και έτσι όσο αργότερα τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσό το οποίο απαιτείται για την αναγνώριση.
Σε πολλές περιπτώσεις, με την αναγνώριση του χρόνου στρατιωτικής θητείας ο εργαζόμενος μπορεί να πάρει σύνταξη σε μικρότερη ηλικία από εκείνη που θα έπαιρνε τη σύνταξή του εάν δεν αναγνωρίσει αυτόν τον χρόνο. Συνήθως ο χρόνος που κερδίζει κάποιος εργαζόμενος είναι ίσος με τον χρόνο που αναγνωρίζει.
Η πληρωμή του ποσού για την αναγνώριση μπορεί να γίνει είτε εφάπαξ με έκπτωση 10%, είτε σε μηνιαίες δόσεις που δεν μπορούν να υπερβούν τους μήνες οι οποίοι αναγνωρίζονται. Προσοχή, καθώς η μείωση του 30% από το 2011 έως 50% το 2015 δεν ισχύει για την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας στο Δημόσιο.
Για τους ασφαλισμένους μετά την 1η Ιανουαρίου 1993 (νέοι ασφαλισμένοι) ισχύουν όσα αναφέρθηκαν. Η μοναδική διαφορά αφορά την εισφορά 6,67%, η οποία και εφεξής υπολογίζεται επί του συνόλου των αποδοχών και όχι επί του βασικού μισθού.
Σε κάθε περίπτωση συμφέρει η αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας εντός του έτους για όσους με αυτόν τον τρόπο θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης, ώστε να συνταξιοδοτηθούν με τις ισχύουσες διατάξεις και να αποφύγουν με αυτόν τον τρόπο την αλλαγή των ορίων ηλικίας από το 2011. Δεν ισχύουν, άλλωστε, για το Δημόσιο οι εκπτώσεις στην εξαγορά.
alfavita.gr Διαβάστε περισσότερα...
Αυτό το καθεστώς διατηρείται και μετά την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, με συνέπεια να μην υφίσταται καμιά αλλαγή στις περιπτώσεις εξαγοράς στρατιωτικής θητείας για τους δημοσίους υπαλλήλους μετά ....
....την 1η Ιανουαρίου 2011. Οσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αναγνωριστεί η στρατιωτική θητεία, υπάρχουν δύο κατηγορίες στο Δημόσιο:
*
Ασφαλισμένοι που μπορούν να προβούν σε δωρεάν εξαγορά του χρόνου και
*
Ασφαλισμένοι που υποχρεωτικά πρέπει να καταβάλουν εισφορές για την αναγνώριση. Σε κάθε περίπτωση, συμφέρει η αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας εντός του έτους για όσους με αυτόν τον τρόπο θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης, ώστε να συνταξιοδοτηθούν με τις ισχύουσες διατάξεις. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγουν την αλλαγή των ορίων ηλικίας από 1ης Ιανουαρίου 2011.
Α. Αναγνώριση χωρίς καταβολή εισφορών
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν όσοι από τους εργαζομένους στο Δημόσιο συμπλήρωσαν 25 συντάξιμα έτη μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1997. Για τη συμπλήρωση αυτών των ετών συνυπολογίζεται και ο χρόνος στρατιωτικής θητείας. Ειδικότερα για όσους έχουν προσληφθεί μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1982 για τη συμπλήρωση της 25ετίας συνυπολογίζεται μόνο ο χρόνος υπηρεσίας στο Δημόσιο και ο χρόνος στρατιωτικής θητείας.
Για όσους, όμως, έχουν προσληφθεί στο Δημόσιο μετά την 1η Ιανουαρίου 1983, για τη συμπλήρωση της 25ετίας συνυπολογίζεται ο χρόνος δημόσιας υπηρεσίας, ο χρόνος της στρατιωτικής θητείας αλλά και ο χρόνος ασφάλισης που έχει διανυθεί σε οποιοδήποτε ασφαλιστικό ταμείο πριν από την ασφάλιση στο Δημόσιο.
Σήμερα είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις των υπαλλήλων εκείνων που παραμένουν σε αυτήν την κατηγορία όσον αφορά την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας. Η μεγάλη πλειοψηφία των ασφαλισμένων στο Δημόσιο μπορεί να αναγνωρίσει τον χρόνο της υπηρεσίας στις Ενοπλες Δυνάμεις με καταβολή εισφορών.
Β. Αναγνώριση με καταβολή εισφορών
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο που συμπλήρωσαν ή θα συμπληρώσουν 25 συντάξιμα έτη μετά την 1η Ιανουαρίου 1998. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι, προκειμένου να αναγνωρίσουν τον χρόνο στρατιωτικής θητείας ως συντάξιμο, θα πρέπει να καταβάλουν τις αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές. Βασική προϋπόθεση είναι να έχει συμπληρωθεί 5ετής υπηρεσία στο Δημόσιο.
Πόσα πρέπει να καταβάλει ο ασφαλισμένος
Για εκείνους τους εργαζομένους του Δημοσίου που απαιτείται η καταβολή εισφοράς για την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας, για κάθε μήνα που αναγνωρίζεται καταβάλλεται εισφορά ίση με 6,67% επί του βασικού μισθού που έχει ο εργαζόμενος κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για αναγνώριση.
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
Η αναγνώριση συμφέρει σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις ασφαλισμένων
Η αναγνώριση του χρόνου στρατιωτικής θητείας για κύρια σύνταξη συμφέρει σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις εργαζομένων με ασφάλιση στο Δημόσιο, ακόμη και εκείνους που καταβάλλουν εισφορά για την αναγνώριση αυτή καθώς η απόσβεση στην περίπτωση αυτή πραγματοποιείται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Δεν συμφέρει μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που ο εργαζόμενος έχει συμπληρώσει 40 έτη δημόσιας υπηρεσίας. Βέβαια είναι ελάχιστες οι συγκεκριμένες περιπτώσεις. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει καμία προσαύξηση στη σύνταξη με τον πρόσθετο χρόνο και επομένως δεν υφίσταται λόγος για να προβεί ο εργαζόμενος στην αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας.
Ο εργαζόμενος μπορεί να αναγνωρίσει όποτε ο ίδιος θέλει τον χρόνο στρατιωτικής θητείας. Συμφέρει, όμως, αυτή η αναγνώριση να γίνεται όσο το δυνατόν νωρίτερα, αφού ο βασικός μισθός αυξάνεται ανάλογα με τα έτη υπηρεσίας και έτσι όσο αργότερα τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσό το οποίο απαιτείται για την αναγνώριση.
Σε πολλές περιπτώσεις, με την αναγνώριση του χρόνου στρατιωτικής θητείας ο εργαζόμενος μπορεί να πάρει σύνταξη σε μικρότερη ηλικία από εκείνη που θα έπαιρνε τη σύνταξή του εάν δεν αναγνωρίσει αυτόν τον χρόνο. Συνήθως ο χρόνος που κερδίζει κάποιος εργαζόμενος είναι ίσος με τον χρόνο που αναγνωρίζει.
Η πληρωμή του ποσού για την αναγνώριση μπορεί να γίνει είτε εφάπαξ με έκπτωση 10%, είτε σε μηνιαίες δόσεις που δεν μπορούν να υπερβούν τους μήνες οι οποίοι αναγνωρίζονται. Προσοχή, καθώς η μείωση του 30% από το 2011 έως 50% το 2015 δεν ισχύει για την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας στο Δημόσιο.
Για τους ασφαλισμένους μετά την 1η Ιανουαρίου 1993 (νέοι ασφαλισμένοι) ισχύουν όσα αναφέρθηκαν. Η μοναδική διαφορά αφορά την εισφορά 6,67%, η οποία και εφεξής υπολογίζεται επί του συνόλου των αποδοχών και όχι επί του βασικού μισθού.
Σε κάθε περίπτωση συμφέρει η αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας εντός του έτους για όσους με αυτόν τον τρόπο θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης, ώστε να συνταξιοδοτηθούν με τις ισχύουσες διατάξεις και να αποφύγουν με αυτόν τον τρόπο την αλλαγή των ορίων ηλικίας από το 2011. Δεν ισχύουν, άλλωστε, για το Δημόσιο οι εκπτώσεις στην εξαγορά.
alfavita.gr Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΠΑΤΡΙΣ. ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ
Τα σχόλια -και τα λόγια-είναι περιττά ...
Το κείμενο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών τα λέει όλα.
Διαβάστε περισσότερα...
Μια νέα σφαγή των νηπίων
Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του ΕΚΚΕ, 450.000 (23,3%) παιδιά και έφηβοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Φτώχεια και των γονέων, λέγαμε κάποτε, φτώχεια και των παίδων, διαπιστώνουμε σήμερα.
Η φτώχεια είναι έννοια σχετική, που καθορίζεται ιστορικά και συγκριτικά. Κάποτε, τα φτωχά αγροτόπαιδα πήγαιναν σχολείο ξυπόλυτα, ενώ κάποια υιοθετούσαν μια ...
...μέση λύση: φορούσαν τα παπούτσια πριν φτάσουν στο σχολείο και τα έβγαζαν στο σχόλασμα, ώστε να μη φθαρούν στη διαδρομή. Σήμερα, οι περισσότεροι μαθητές έχουν κινητό, ίσως και iPod, όμως τα χαρακτηριστικά της φτώχειας αλλάζουν. Σημάδι της φτώχειας δεν είναι πια το μπαλωμένο ρούχο, αλλά το ανώνυμο, το αγορασμένο από τα φτηνά κινέζικα καταστήματα.
Φτωχά δεν είναι «μόνο» τα παιδιά που δεν ολοκληρώνουν τη 12ετή εκπαίδευση (14,6%), αλλά κι εκείνα που αναγκάζονται να διακόψουν τα μαθήματα μουσικής, τις ξένες γλώσσες ή το φροντιστήριο. Η φοίτηση σε δημόσιο σχολείο δεν είναι τραγωδία, όμως τραγωδία είναι η αδυναμία του δημόσιου λυκείου να συναγωνιστεί το φροντιστήριο στην προετοιμασία για τις ανώτατες σπουδές. Οι τεράστιες οικογενειακές δαπάνες για την ιδιωτική παιδεία δεν φανερώνουν μια δίψα για μάθηση, αλλά είναι τραγικός δείκτης της αποτυχίας της δημόσιας εκπαίδευσης. Και, όπως έδειξε η ίδια έρευνα, το 71,2% των φτωχών παιδιών είναι αναλφάβητα: ακόμα κι αν πέρασαν από τα θρανία, δεν έμαθαν τίποτα.
Ομως τα παιδιά της κρίσης δεν είναι μόνο αυτά που καταγράφονται στις στατιστικές. Είναι αυτά που τα σφραγίζει η κατήφεια, η απελπισία των άνεργων ή υποψήφιων άνεργων γονέων, αυτά που θέλουμε να τα προστατεύσουμε, να τα πείσουμε ότι «η ζωή είναι ωραία», αλλά δεν μπορούμε.
Μειώνονται σε απόλυτους αριθμούς τα ελληνικά νοικοκυριά με ανήλικα παιδιά, όμως ο αριθμός των φτωχών παιδιών αυξάνεται σταθερά. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας η υπόθεση ότι τα επόμενα χρόνια η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα θα αυξηθεί. Ποια γυναίκα θα είναι πρόθυμη να φέρει ένα παιδί στον κόσμο όταν, ακόμα και όταν αυτή θα προσλαμβάνεται σε μια επιχείρηση, θα ξέρει ότι έπειτα από 12 μήνες μπορεί να απολυθεί με μηδενική αποζημίωση; Πόσο «ανταγωνιστική» είναι μια νεαρή μητέρα στην αγορά εργασίας ή μια νέα γυναίκα που πιθανόν να μείνει έγκυος; Oι νέες εργασιακές ρυθμίσεις που έφερε το πολυνομοσχέδιο καθιστούν την απόκτηση και την ανατροφή ακόμα και ενός (1) παιδιού ηράκλειο άθλο, για να μην πούμε άπιαστο όνειρο.
Είναι αλήθεια ότι, πολλοί ιδίως στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, μεγάλωσαν με στερήσεις, αλλά κατάφεραν να μάθουν γράμματα και να προκόψουν. Σε μια θεσσαλική πόλη όπου υπήρχε γυμνάσιο, στη δεκαετία του ’60, ένας μαθητής από το χωριό έμενε με νοίκι σε ένα πλυσταριό κι εκεί, με το φως της λάμπας πετρελαίου, έλυνε ασκήσεις γεωμετρίας χαράζοντας με μια καρφίτσα τα σχήματα σε φλούδα πορτοκαλιού καθώς δεν είχε χαρτί για πρόχειρο – και η ιστορία αυτή δεν είναι φανταστική.
Ομως, η σύγχρονη φτώχεια δεν μας ατσαλώνει, δεν δυναμώνει το πείσμα, τη διάθεση για πάλη. Την παραίτηση γεννά, τη μοιρολατρία, αφού υπάρχει σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα ελπίδας. Ο αναλφαβητισμός δεν αφορά μόνο την ανάγνωση και τη γραφή, αλλά είναι και ιστορικός και πολιτικός. Τα παιδιά που εγκαταλείπουν το σχολείο δεν θα αγωνιστούν για μια καλύτερη παιδεία, αλλά είναι πολύ πιθανό να στραφούν σε αυτοκαταστροφικές και αντικοινωνικές πρακτικές.
Δυο χιλιετίες μετά τη γέννηση του Χριστού και μια νέα σφαγή των νηπίων, των γεννημένων αλλά και των αγέννητων, συντελείται μπροστά στα σαστισμένα μάτια μας. Σφαγή, αναίμακτη, βουβή και αδυσώπητη.
Καθημερινή Διαβάστε περισσότερα...
Η φτώχεια είναι έννοια σχετική, που καθορίζεται ιστορικά και συγκριτικά. Κάποτε, τα φτωχά αγροτόπαιδα πήγαιναν σχολείο ξυπόλυτα, ενώ κάποια υιοθετούσαν μια ...
...μέση λύση: φορούσαν τα παπούτσια πριν φτάσουν στο σχολείο και τα έβγαζαν στο σχόλασμα, ώστε να μη φθαρούν στη διαδρομή. Σήμερα, οι περισσότεροι μαθητές έχουν κινητό, ίσως και iPod, όμως τα χαρακτηριστικά της φτώχειας αλλάζουν. Σημάδι της φτώχειας δεν είναι πια το μπαλωμένο ρούχο, αλλά το ανώνυμο, το αγορασμένο από τα φτηνά κινέζικα καταστήματα.
Φτωχά δεν είναι «μόνο» τα παιδιά που δεν ολοκληρώνουν τη 12ετή εκπαίδευση (14,6%), αλλά κι εκείνα που αναγκάζονται να διακόψουν τα μαθήματα μουσικής, τις ξένες γλώσσες ή το φροντιστήριο. Η φοίτηση σε δημόσιο σχολείο δεν είναι τραγωδία, όμως τραγωδία είναι η αδυναμία του δημόσιου λυκείου να συναγωνιστεί το φροντιστήριο στην προετοιμασία για τις ανώτατες σπουδές. Οι τεράστιες οικογενειακές δαπάνες για την ιδιωτική παιδεία δεν φανερώνουν μια δίψα για μάθηση, αλλά είναι τραγικός δείκτης της αποτυχίας της δημόσιας εκπαίδευσης. Και, όπως έδειξε η ίδια έρευνα, το 71,2% των φτωχών παιδιών είναι αναλφάβητα: ακόμα κι αν πέρασαν από τα θρανία, δεν έμαθαν τίποτα.
Ομως τα παιδιά της κρίσης δεν είναι μόνο αυτά που καταγράφονται στις στατιστικές. Είναι αυτά που τα σφραγίζει η κατήφεια, η απελπισία των άνεργων ή υποψήφιων άνεργων γονέων, αυτά που θέλουμε να τα προστατεύσουμε, να τα πείσουμε ότι «η ζωή είναι ωραία», αλλά δεν μπορούμε.
Μειώνονται σε απόλυτους αριθμούς τα ελληνικά νοικοκυριά με ανήλικα παιδιά, όμως ο αριθμός των φτωχών παιδιών αυξάνεται σταθερά. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας η υπόθεση ότι τα επόμενα χρόνια η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα θα αυξηθεί. Ποια γυναίκα θα είναι πρόθυμη να φέρει ένα παιδί στον κόσμο όταν, ακόμα και όταν αυτή θα προσλαμβάνεται σε μια επιχείρηση, θα ξέρει ότι έπειτα από 12 μήνες μπορεί να απολυθεί με μηδενική αποζημίωση; Πόσο «ανταγωνιστική» είναι μια νεαρή μητέρα στην αγορά εργασίας ή μια νέα γυναίκα που πιθανόν να μείνει έγκυος; Oι νέες εργασιακές ρυθμίσεις που έφερε το πολυνομοσχέδιο καθιστούν την απόκτηση και την ανατροφή ακόμα και ενός (1) παιδιού ηράκλειο άθλο, για να μην πούμε άπιαστο όνειρο.
Είναι αλήθεια ότι, πολλοί ιδίως στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, μεγάλωσαν με στερήσεις, αλλά κατάφεραν να μάθουν γράμματα και να προκόψουν. Σε μια θεσσαλική πόλη όπου υπήρχε γυμνάσιο, στη δεκαετία του ’60, ένας μαθητής από το χωριό έμενε με νοίκι σε ένα πλυσταριό κι εκεί, με το φως της λάμπας πετρελαίου, έλυνε ασκήσεις γεωμετρίας χαράζοντας με μια καρφίτσα τα σχήματα σε φλούδα πορτοκαλιού καθώς δεν είχε χαρτί για πρόχειρο – και η ιστορία αυτή δεν είναι φανταστική.
Ομως, η σύγχρονη φτώχεια δεν μας ατσαλώνει, δεν δυναμώνει το πείσμα, τη διάθεση για πάλη. Την παραίτηση γεννά, τη μοιρολατρία, αφού υπάρχει σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα ελπίδας. Ο αναλφαβητισμός δεν αφορά μόνο την ανάγνωση και τη γραφή, αλλά είναι και ιστορικός και πολιτικός. Τα παιδιά που εγκαταλείπουν το σχολείο δεν θα αγωνιστούν για μια καλύτερη παιδεία, αλλά είναι πολύ πιθανό να στραφούν σε αυτοκαταστροφικές και αντικοινωνικές πρακτικές.
Δυο χιλιετίες μετά τη γέννηση του Χριστού και μια νέα σφαγή των νηπίων, των γεννημένων αλλά και των αγέννητων, συντελείται μπροστά στα σαστισμένα μάτια μας. Σφαγή, αναίμακτη, βουβή και αδυσώπητη.
Καθημερινή Διαβάστε περισσότερα...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ : Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
Η Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση ΄΄ΝΙΚΗ για την Αγία Παρασκευή΄΄ σας προσκαλεί την Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 8.30 μ.μ. στο Θεατράκι του 2ου Γυμνασίου Αγ. Παρασκευής (Νεαπόλεως 5-7) στην εκδήλωση :«ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ : Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ».
ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ : Αλ. Παπαδιαμάντη, Κ. Βάρναλη, Φ. Κόντογλου, Ανδρ. Καρκαβίτσα, Ζ. Καρέλλη, Μ. Σαχτούρη, Μ. Δούκα και Σωτ. Δημητρίου,
από τους ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ : Γιάννη Μποσταντζόγλου, Λουκία Πιστιόλα, Αγγελική Κασόλα, Τερψιχόρη Γκιόκα και τον ΠΟΙΗΤΗ : Γιώργο Σερκεδάκη.
ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ : Χρύσα Τζαγκαρουλάκη, φιλόλογος.
Ζωντανοί μελωδικοί ήχοι από τους Κ. Σφέτσα βιολοντσέλλο και Αγγ. Τκάτσεβα τσίμπελ θα πλαισιώνουν την λογοτεχνική αφήγηση και θα ολοκληρώσουν την εκδήλωση.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Τόνια Σταυροπούλου.
Διαβάστε περισσότερα...
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
Σαν σήμερα : Η ιστορική πτήση των αδελφών Ράιιτ
Στις 17 Δεκεμβρίου 1903, σ' ένα απόμερο ψαροχώρι των ΗΠΑ, δύο κατασκευαστές ποδηλάτων πέταξαν το πρώτο αεροπλάνο, αλλάζοντας τον κόσμο για πάντα. Η πρώτη πτήση των αδελφών Ράιτ διάρκεσε μόλις 12 δευτερόλεπτα και διάνυσε απόσταση 37 μέτρων, λιγότερο από το μήκος ενός σημερινού Airbus Α320 ή ενός Boeing 747. Ήταν η πρώτη φορά που ο άνθρωπος...πραγματοποίησε μια απολύτως ελεγχόμενη μηχανοκίνητη πτήση με ένα αεροπλάνο βαρύτερο από τον αέρα.
Ο Γουίλμπερ (1867 - 1912) και ο Όρβιλ Ράιτ (1871 - 1948) άρχισαν να ενδιαφέρονται για τις πτήσεις το 1878, όταν ο πατέρας τους Μίλτον τους χάρισε ένα λαστιχένιο παιχνίδι, που έμοιαζε με ελικόπτερο. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα τα δύο αδέλφια άνοιξαν μια εταιρεία κατασκευής και εμπορίας ποδηλάτων στη γενέτειρά τους Ντέιτον του Οχάιο. Όσα έμαθαν για τα ποδήλατα -η ανάγκη για μια ανθεκτική, ελαφρά κατασκευή, η σπουδαιότητα της ισορροπίας, του ελέγχου και της αντίστασης του αέρα- ήταν ανεκτίμητα εφόδια για την κατασκευή ενός αεροπλάνου.
Το 1899 άρχισαν να κατασκευάζουν ανεμόπτερα και να ανακαλύπτουν μέσα από την πράξη τους νόμους της αεροναυτικής, με τη δημιουργία μιας αεροδυναμικής σήραγγας στο Ντέιτον. Το 1903 ήταν έτοιμοι να πραγματοποιήσουν το μεγάλο άλμα, αφού κατασκεύασαν αξιόπιστους κινητήρες και έλικες. Το πεδίο των δοκιμών τους ήταν ένα παραθαλάσσιο χωριό στη Βόρεια Καρολίνα, που ονομαζόταν Κίτι Χοκ. Το διάλεξαν για τους σταθερούς ανέμους του και τις πολλές αμμουδιές του, χρήσιμες για τη φάση της προσγείωσης και την αποφυγή ατυχημάτων και ανεπιθύμητων τραυματισμών.
Το αεροπλάνο που κατασκεύασαν είχε το όνομα «Flyer 1» («Αεροπόρος 1»). Ήταν διπλάνο και κατασκευασμένο από ξύλο ελάτης. Είχε βάρος 341 κιλά μαζί με τον πιλότο, μήκος 6,5 μέτρα, άνοιγμα πτερύγων 12,3 μέτρα, ενώ το ένα φτερό του ήταν μεγαλύτερο από το άλλο κατά μερικά εκατοστά, προκειμένου να υπάρχει μεγαλύτερη ευστάθεια στο αεροπλάνο. Η μηχανή ήταν πρωτότυπη κατασκευή του υπαλλήλου των Ράιτ, Τσάρλι Τέηλορ, και δανειζόταν πολλά στοιχεία από την τεχνολογία του ποδηλάτου, επειδή οι κινητήρες των αυτοκινήτων είχαν πολύ μεγάλο βάρος. Ο πιλότος ήταν τοποθετημένος μπρούμυτα και με ένα μοχλό κατηύθυνε το πηδάλιο.
Η πρώτη πτήση του Flyer 1 έγινε στις 14 Δεκεμβρίου με πιλότο τον Γουίλμπουρ, που κέρδισε τον Όρβιλ στο στρίψιμο του νομίσματος. Δεν ήταν το ίδιο τυχερός και στην πτήση, αφού το αεροπλάνο δεν πρόλαβε να πάρει ύψος και κατέπεσε, ευτυχώς χωρίς ο Γουίλμπουρ να πάθει το παραμικρό. Το αεροπλάνο έπαθε ζημιές και χρειάστηκαν τρεις μέρες για να επισκευαστούν.
Στις 17 Δεκεμβρίου το Flyer ήταν έτοιμο με τον Όρβιλ στο κόκπιτ». Ήταν 10:35 το πρωί, όταν το αεροπλάνο απογειώθηκε αυτοδύναμα και μετά από 12 δευτερόλεπτα στον αέρα προσγειώθηκε κανονικά. Ο Όρβιλ Ράιτ είχε γράψει ιστορία. Στη συνέχεια, τα δύο αδέλφια πραγματοποίησαν, εναλλάξ, τρεις ακόμα πτήσεις σε ευθεία γραμμή, με την τελευταία να διαρκεί 59 δευτερόλεπτα και να διανύει μια απόσταση 260 μέτρων.
sansimera.gr Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
