Λουκιανός Κηλαηδόνης

Wooden Heart...Το τραγούδησε πρώτος τη δεκαετία του '60 ο Elvis Presley στην ταινία GI Blues...



Λίγα χρόνια αργότερα το ερμήνευσε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης με ελληνικούς στίχους και το δικό του ξεχωριστό στυλ...





Μεγαλώσαμε με Κηλαηδόνη... Μικρός ήρωας, θερινά σινεμά, Μαίρη Παναγιωταρά, φτωχός και μόνος καουμπόι, Ύμνος των μαύρων σκυλιών, πού βαδίζουμε κύριοι, Αχ Ρίτα,όσα αγαπιόμαστε τα δυο, αρχίζει το ματς, Βουλιαγμένη ... θα μας λείψει!

Διαβάστε περισσότερα...

Τραγούδια που αγάπησα!

Ο ΔΡΟΜΟΣ (1969) με πάνω από ένα εκατομμύριο δίσκους σε πωλήσεις. Ασύλληπτο!

Δώδεκα μικρά διαμαντάκια φρέσκα, διαχρονικά, επίκαιρα. Ποιο να διαλέξεις και πώς να το ξεχωρίσεις!

Γέλαγε η Μαρία / Φραγκοκλησά / Μέθυσ' απόψε το κορίτσι μου / Ο Τρελλός / Πρώτη φορά / Πήρα σύννεφο δυο τόπια / Ξημερώνει Κυριακή / Η Μυρσίνη βάζει τ' άσπρα / Δώδεκα μαντολίνα / Το Άγαλμα / Δώσε Μου Το Στόμα Σου / Έπεφτε Βαθειά Σιωπή





Ο Μίμης Πλέσσας στην αυτοβιογραφία του (1996) αναφέρει την ιστορία του Δρόμου:

«Σημαδιακή βραδιά εκείνη στο σπίτι του Λευτέρη, που καθισμένος στο γραφείο του περίμενα να τελειώσει μια κουβέντα με την εφημερίδα του, γιατί ο Λευτέρης είχε ήδη κάνει σημαντικά βήματα σαν δημοσιογράφος. Σκόρπια πάνω στο γραφείο του ήσαν κάτι χειρόγραφα. Ξέροντας το γραφικό του χαρακτήρα, άρχισα να διαβάζω κι ένιωσα να με πλημμυρίζει μια ανείπωτη τρυφεράδα. Τα γραπτά του Λευτέρη περιγράφανε τα εφηβικά μου χρόνια, τα χρόνια μου μέσα στην Κατοχή. Μάζεψα όσα βρήκα εκεί μπροστά μου- τι σύμπτωση, ήταν δώδεκα – κι αμέσως σκέφτηκα, ένας μεγάλος δίσκος (μέχρι τότε δεν είχαμε κάνει μεγάλο δίσκο με το Λευτέρη). Μου ήρθε κι ο τίτλος: «Τα Άγουρα Χρόνια», ξεχνώντας το ομώνυμο μυθιστόρημα του Κρόνιν. Του είπα «θα τα πάρω».

Απρόθυμα μου τα έδωσε, γιατί δεν πίστευε ότι αυτά μπορούσε να είναι υλικό για τραγούδια. Φοβόταν τη διάχυτη ευαισθησία, γιατί περιείχαν και τις δικές του μνήμες και δεν τους είχε δώσει τη μορφή κουπλέ – ρεφρέν, που δίνει τη γνώριμη δύναμη στο τραγούδι. Ήταν της τύχης μας γραφτό δυο μέρες αργότερα να τα έχω γράψει όλα, τα έντεκα χωρίς ρεφρέν. Ενθουσιασμένος από το αποτέλεσμα, του τα έπαιξα και τον έπεισα να τα παρουσιάσουμε στον αξέχαστο φίλο Αλέκο Πατσιφά στη «Λύρα». Αποκτήσαμε έτσι κι άλλον ενθουσιώδη υποστηρικτή που βάφτισε και το έργο: «Ο Δρόμος»!

Με την ανδρική φωνή του συνεργάτη μας της εποχής εκείνης Γιάννη Πουλόπουλου, μια καινούρια γυναικεία φωνή που πρότεινε ο Λευτέρης, την Ρένα Κουμιώτη, και την Πόπη Αστεριάδη ξεκινήσαμε να φτιάξουμε έναν δίσκο που είχε κι άλλα παράξενα : ηχογραφήθηκε στο στούντιο της Κολούμπια σε δέκα ώρες παρά ένα τέταρτο! Λες κι οι μουσικοί που ήρθαν για να παίξουν ήξεραν από πριν το έργο.

Την ηχογράφηση έκανε ο Στέλιος Γιαννακόπουλος που άφησε απείραχτη τη δύναμη και τη φρεσκάδα που είχαν οι ενορχηστρώσεις μου. Δύο μέρες μετά οι τραγουδιστές είπαν μία κι έξω τα τραγούδια! Έτσι αποκτήσαμε ένα δίσκο που για μας ήταν ακριβή στιγμή κατάθεσης ψυχής και που έγινε ορόσημο στην ελληνική δισκογραφία. Ήταν ο πρώτος χρυσός δίσκος (τα 50.000 αντίτυπα θέσπισαν το βραβείο του χρυσού δίσκου), και «Ο Δρόμος» των Λ.Παπαδόπουλου και Μ.Πλέσσα χρόνο με τον χρόνο έκανε μεγαλύτερη επιτυχία. Έγινε πλατινένιος, αδαμάντινος… Σύντομα ο δρόμος μας αυτός έγινε λεωφόρος και τελικά εθνική οδός! Όποια όμως κι αν ήταν η επιτυχία του, σαν δίσκος είχε κι άλλες παραξενιές. Κανένα από τα δώδεκα τραγούδια του δεν ξεχώρισε σαν «η επιτυχία του δίσκου». Όλα ακούγονταν το ίδιο ευχάριστα, εξ άλλου και οι πρωτεργάτες μεταξύ μας είχαμε διαφορετική γνώμη. Ο Αλέκος Πατσιφάς θεωρούσε «ξένο σώμα» στο έργο το «Ξημερώνει Κυριακή» (το μόνο που είχε ρεφρεν). Εγώ δεν έβρισκα ταιριασμένο το «Πήρα σύννεφο δυο τόπια», ενώ από την άλλη αυτό ήταν το αγαπημένο του Λευτέρη που δεν καταλάβαινε την παραξενιά που είχε σαν ζεϊμπέκικο το «Μέθυσ’απόψε το κορίτσι μου»!"

O Λευτέρης Παπαδόπουλος στο βιβλίο του «Τα τραγούδια γράφουν την ιστορία τους» αναφέρεται ξεχωριστά σε κάποια από τα τραγούδια του «Δρόμου»:

"«Ο τρελός» Στην παιδική μου γειτονιά, είχαμε έναν μεθύστακα, που τον βασανίζαμε. Τον Μπαγιαντέρα. Για να αμυνθεί, μας πετούσε πέτρες από το δρόμο. Έχω μια πληγή από μια τέτοια πέτρα, στο κούτελό μου.

«Πήρα σύννεφο δυο τόπια» Εδώ κάνω επίδειξη «δεξιοτεχνίας». Ριμάρω τη λέξη «τόπια», με το ρήμα «το ’πια». Επίσης «σεβρό» (δέρμα παπουτσιού) με το «σε βρω». Έχει όμως και άλλες τέτοιες εκπλήξεις το τραγούδι. Τραγιάσκα – Αλάσκα, πέτο – σπαρματσέτο, σύννεφο που γίνεται ύφασμα κλπ.

«Η Μυρσίνη βάζει τ’ άσπρα» Το έγραψα για την κόρη του Λοΐζου, που την έχω βαφτίσει. Ο Πλέσσας κατάλαβε την αδυναμία μου και έγραψε ένα πολύ τρυφερό τραγούδι. Όταν παιζόταν ο ΔΡΟΜΟΣ στο θέατρο, όλοι οι θεατές κρατούσαν το ρυθμό με παλαμάκια.

«Το άγαλμα» Είναι ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του ΔΡΟΜΟΥ. Επί σειρά ετών, ακουγόταν σε όλα τα νυχτερινά κέντρα και παιζόταν από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Κλασική η ερμηνεία του Γιάννη Πουλόπουλου.

«Δώσε μου το στόμα σου» Η Ρένα Κουμιώτη τραγουδούσε σε μια μπουάτ της Πλάκας. Παντελώς άγνωστη. Ο Λοΐζος με πήρε στην μπουάτ για να την ακούσω. Μου άρεσε πολύ η φωνή της. Άρεσε και στου Πλέσσα. Ο Πατσιφάς ενθουσιάστηκε! Την άλλη μέρα, τη βάλαμε στο στούντιο κι έσκισε! Έτσι άρχισε η καριέρα της…"

Στο οπισθόφυλλο του δίσκου υπάρχει ένα ανυπόγραφο κείμενο- με γραφή που θυμίζει αρκετά αυτή του Λευτέρη Παπαδόπουλου - που λέει τα εξής:

"Η πλατεία Βικτωρίας λεγόταν άλλοτε πλατεία Κυριακού. Δεν είχε, τότε, μεγάλα σπίτια και κοσμικά ζαχαροπλαστεία με ομπρέλες. Είχε μόνο παιδιά. Πολλά παιδιά. Που παίζανε μπάλα με πάνινα τόπια στο χωματόδρομο της Αριστοτέλους, που άνοιγαν τα κεφάλια τους σε πετροπόλεμους στην οδό Φυλής. Κοκκαλιάρικα, πολλά ξυπόλητα, με μια χαρακιά πίκρας ανάμεσα στα μάτια, τα παιδιά της πλατείας Κυριακού, είχανε μιλήσει με το θάνατο, γι’αυτό κι αγαπούσανε πολύ τη ζωή. Στο κτίριο του Β’ Γυμνασίου Αρρένων, στη Χέυδεν, ήσαν Γερμανοί. Πιο κάτω, στην Αλκιβιάδου, Ιταλοί. Στη Φερρών, στη Φιλιππίδου και στη Φωκαίας, στην Αινιάνος, ως πέρα στη Στουρνάρα, υπόγεια, πούλαγαν ένα φτηνό, αποτρόπαιο έρωτα. Και σε κάθε γωνιά, μπροστά σε καφενεία και σε μπιλιάρδα, αγόρια 7-14 ετών, με λούπινα, με παστέλια, με μια οκά χαρούπια. Και δίπλα στη σκιά του στρατού κατοχής, στη σκόνη του δρόμου, στην κάψα του μεσημεριού, στην παγωνιά του βοριά και της πείνας, πλάι στα υπόγεια του άθλιου έρωτα, βλάσταινε κι άνθιζε ολοένα, χωρίς τίποτα μέσα σ’αυτά τα μαύρα χρόνια να μπορεί να το εμποδίσει, το ωραιότερο το πιο αγνό λουλούδι της αγάπης.

Το λουλούδι της αβέβαιης εφηβείας, που δεν ξεχωρίζει ακόμα από τα παιδιάτικα τα χρόνια, κι ύστερα η ολοκληρωμένη ερωτική γνωριμία, τότε που ο νέος άντρας ξεχνάει τον χτεσινό έφηβο, για να συνεχίσει το παιχνίδι του έρωτα και της ζωής, που ύπουλα, απότομα και πρόωρα μεταμορφώνεται σε παιχνίδι του θανάτου.

Στα παιδιά της Κατοχής, που μεγάλωσαν στο δρόμο, στο Θησείο, στο Πολύγωνο, στη Βάθη, στα Σεπόλια, στα Εξάρχεια, στην Κυψέλη, παντού, παντού στην Αθήνα και στην Ελλάδα, αφιερώνεται αυτός ο δίσκος. Αλλά και στους πιο νέους απευθύνεται. Για να τους σεργιανίσει στα τοπία της γειτονιάς- μιας εποχής που δεν γνώρισαν – μ’ ένα τραγούδι ζωής έρωτα και θανάτου.

Ο Γιάννης Πουλόπουλος, πολύ νέος, δεν γνώρισε ο ίδιος αυτά τα χρόνια, αλλά με την ευαισθησία του και την ωριμότητα του αισθάνεται και ερμηνεύει το τραγούδι αυτό του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μίμη Πλέσσα, το τραγούδι, αυτό του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μίμη Πλέσσα, το τραγούδι του έρωτα και του θανάτου, το τραγούδι της ζωής. Μαζί του τραγουδούν η Πόπη Αστεριάδη και η νέα τραγουδίστρια Ρένα Κουμιώτη.

Διαβάστε περισσότερα...

29 Μαΐου 1453

Kωνσταντῖνος ΙΑ' Δραγάσης Παλαιολόγος 

(8 Φεβρουαρίου 1405 - 29 Μαΐου 1453) 

Ο τελευταίος βασιλεύων Βυζαντινός αυτοκράτορας

 Εθνομάρτυρας και Θρύλος

Διαβάστε περισσότερα...

Για τη μεγάλη κυρία του λαικού τραγουδιού

Η φωνάρα της Πόλυς Πάνου σώπασε για πάντα... τα τραγούδια όμως μένουν

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 11/9 στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ

Διαβάστε περισσότερα...

Λογοκρισία σε ... Χατζιδάκι και Γκάτσο!

Συνάδελφος μουσικός λογοκρίνεται για ισλαμική προπαγάνδα.Ναι, έβαλε στην τάξη τον Κεμάλ!

Καληνύχτα, Κεμάλ!Αυτός ο κόσμος δε θ΄αλλάξει ποτέ...Καληνύχτα!



Ο καλός φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος τραγουδά τον Κεμάλ σε μουσικό αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο, που πραγματοποίησε  ο  Σύλλογος Εκπαιδευτικών "Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ" τον Ιούνιο του 2011 στο θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου....
 (Το ξέρω Δημήτρη, σε αδικεί το βίντεο  αλλά με ένα κινητό και από απόσταση 40 μέτρων δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο)

Διαβάστε περισσότερα...

«Την άνοιξη αν δε την βρείς την φτιάχνεις» (Οδ.Ελύτης)

Ακολουθώντας το στίχο του ποιητή οι μαθητές των Γ΄και Δ΄τάξεων των συστεγαζόμενων 5 -11ου Δ.Σ Αγίας Παρασκευής ομόρφυναν το σχολείο τους με πανσέδες, γεράνια, μαργαρίτες και χρώματα...

Διαβάστε περισσότερα...

Για τον Ζωρζ Μουστακί

Μαθαίνεις για το θάνατό του, ψάχνεις στο youtube να τον ακούσεις, πέφτεις πάνω σε μια από τις ασπρόμαυρες εκπομπές του Γιώργου Παπαστεφάνου και σε πιάνει θλίψη όχι μόνο για την απώλεια  [ογδοντάρης  ήταν ο άνθρωπος  με σοβαρά προβλήματα υγείας] αλλά για την ασπρόμαυρη εποχή μας. Σκέψου πως κάποτε ο Παπαστεφάνου έφερνε στην κρατική τηλεόραση τον Μουστακί, τον Καλογιάννη,τη Μοσχολιού, την Αρλέτα και άνοιγαν οι ουρανοί  ενώ σήμερα καλούν τον Νότη και δε ξέρεις πώς να φυλαχτείς από κοτσάνες,  ενίοτε και φασιστοειδείς...

Καλά  λοιπόν που υπήρχαν κι αυτές οι εκπομπές και διασώθηκαν- όσες τελοσπάντων διασώθηκαν- για να γλυκαίνουν τις ψυχές μας...

Διαβάστε περισσότερα...

George Adam - Gone (Official Music Video)

Πραγματικά νομίζω ότι αξίζει να δείτε αυτό το video clip... Η εικονοληψία, η σκηνοθεσία, το editing και το video processing είναι του Νικόλα Ιωαννίδη που υπογράφει σαν Niko Joan και ο οποίος έγραψε και ενορχήστρωσε τη μουσική και έφτιαξε τους στίχους μαζί με το Γιώργο που το τραγουδάει. Μου το έστειλε με καμάρι η μητέρα του Niko Joan, η φίλη και συνάδελφος ΠΕ 11 Αριστέα Παπαδοπούλου. Να το χαίρεσαι το παλικάρι σου Αριστέα! 

Μοναδικό μέσο... διάδοσης της δουλειάς... των δυο ταλαντούχων αυτών παιδιών είναι συγγενείς, γνωστοί και φίλοι, οπότε θα βοηθούσατε με  μια  ανάρτηση στον τοίχο σας στο facebook η στο site σας, εφόσον έχετε, ώστε να αυξηθούν τα views και τα likes στο YouTube. Και  τα σχόλιά σας για το τραγούδι είναι ευπρόσδεκτα φυσικά...

Διαβάστε περισσότερα...

Αντίο στον παρτιζάνο ιερέα του Bella Ciao και των «τελευταίων» στην Ιταλία

Πατέρας Αντρέα Γκάλο και Bella Ciao στη Γένοβα... «Η βοήθεια στους τελευταίους είναι καθήκον» έλεγε ο «ιερέας των τελευταίων».

Μεγάλη συγκίνηση προκαλεί στην Ιταλία ο θάνατος του πατέρα Αντρέα Γκάλο, του καθολικού ιερέα που στάθηκε πάντα στο πλευρό των πιο αδύναμων, των απόκληρων, των «τελευταίων»... Ο δον Γκάλο πέθανε... στα 84 χρόνια του μετά από μακρά ασθένεια στην ενορία του, το Σαν Μπενεντέτο αλ Πόρτο της Γένοβας.

 Ήταν ο «ιερέας του πεζοδρομίου», ο «κόκκινος ιερέας», ο ανατρεπτικός, μεταρρυθμιστής, επαναστάτης πατέρας Γκάλο που τραγουδούσε τον περασμένο Δεκέμβριο το διάσημο παρτιζάνικο Bella Ciao μέσα στην εκκλησία στην πρωτεύουσα της Λιγουρίας.

Το τραγούδι των Ιταλών παρτιζάνων ενάντια στο φασισμό είναι ύμνος αντίστασης έως σήμερα, έχει διασκευαστεί εκατοντάδες φορές και έχει «ταξιδέψει» σε όλο τον κόσμο συμβολίζοντας τον αγώνα της αντίστασης. Όμως, δεν συμβαίνει συχνά το Bella Ciao να τραγουδιέται από έναν ιερέα και τους πιστούς στη λήξη της θείας λειτουργίας. Εκεί οφείλεται και η τεράστια επιτυχία του σχετικού βίντεο της 8ης Δεκεμβρίου του 2012 με τον πατέρα Γκάλο να τραγουδά το Bella Ciao κουνώντας ένα κόκκινο ύφασμα.

Ο Αντρέα Γκάλο γεννήθηκε στη Γένοβα τον Ιούλιο του 1928 και ακολούθησε φιλοσοφικές σπουδές. Μετά τις σπουδές του στη Ρώμη και μία ιεραποστολή στη Βραζιλία, επέστρεψε στη Γένοβα ιδρύοντας τη δεκαετία του '70 την κοινότητα του Σαν Μπενεντέτο αλ Πόρτο για να φιλοξενήσει τους φτωχούς και τους περιθωριοποιημένους, ναρκομανείς, πόρνες και αστέγους, «όλους τους τελευταίους», όπως έλεγε.

Ο Αντρέα Γκάλο, θυμούνται τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης, προσπάθησε όλη τη ζωή του να ανοίξει την πόρτα της Εκκλησίας στους περιθωριοποιημένους, να δώσει μάχη για την εργασία, το δικαίωμα στην υπηκοότητα για τους ξένους, να υπερασπίσει τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, να στηρίξει τους αδύναμους. «Η βοήθεια στους τελευταίους είναι καθήκον» έλεγε ο «ιερέας των τελευταίων».

in.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Τα ποιητικά λιμάνια του Ν. Καββαδία από το 1ο Δ.Σ Νέου Ψυχικού

Με χρώματα, μουσικές και θαλασσινούς στίχους πλημμύρισε η αίθουσα εκδηλώσεων του 1ου Δ.Σ Νέου Ψυχικού, το βράδυ της Τετάρτης, 15 Μαΐου 2013, στο αφιέρωμα που παρουσίασε  το σχολείο για τον ποιητή Νίκο Καββαδία.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με... χαιρετισμούς του Διευθυντή Εκπαίδευσης Β΄Αθήνας Πάρι Βεντήρη και του Διευθυντή του Σχολείου Νίκου Μαρίνη και στη συνέχεια οι πενήντα σηματωροί  μαθητές της ΣΤ΄ τάξης με αφηγήσεις, απαγγελίες και μελοποιημένες αποδόσεις  ποιημάτων, μας ταξίδεψαν στα αέναα ποιητικά λιμάνια του Καββαδία.


O Δ/ντής του 1ου Ν. Ψυχικού, Νίκος Μαρίνης

Εκτός από γονείς,  την εκδήλωση παρακολούθησαν οι Σχολικοί Σύμβουλοι Δημήτρης Ζυμπίδης και Θέμης Μακαντάσης, Διευθυντές  και  εκπαιδευτικοί από Σχολεία  της Β΄Αθήνας.

Παρακολουθώντας  χρόνια τώρα τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του 1ου Νέου Ψυχικού, αυτό που έχω να πω είναι πολλά μπράβο στους μαθητές και στους εκπαιδευτικούς του σχολείου, επειδή φορτώνουν με  απαιτήσεις το αποτέλεσμα, δουλεύουν ομαδικά με μεράκι και  παραδίδουν  μαθήματα αισθητικής και πολιτισμού...

Διαβάστε περισσότερα...

Σαν σήμερα το 1992 έφυγε ο Αρκάς ποιητής Νίκος Γκάτσος

Ποιητής, στιχουργός και μεταφραστής, ο Νίκος Γκάτσος παραμένει μία ξεχωριστή περίπτωση για τα ελληνικά γράμματα. Με μία μόνο ποιητική σύνθεση στο ενεργητικό του, την περίφημη και αξεπέραστη «Αμοργό», που έγραψε μεσούσης της Κατοχής, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ποιητές μας.

 Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1911, κατ' άλλους στις 30 Απριλίου 1915, στα Χάνια Φραγκόβρυσης (Κάτω Ασέα) Αρκαδίας... Τελείωσε το Δημοτικό στο χωριό του και το Γυμνάσιο στην Τρίπολη, όπου μυήθηκε στη λογοτεχνία και έμαθε μόνος του ξένες γλώσσες. Στη συνέχεια μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931) και «Ρυθμός» (1933). Γνώριζε ήδη αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, το Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις της ευρωπαϊκής ποίησης.

Το 1943 κυκλοφόρησε την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός», που προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον και του χάρισε περίοπτη θέση στο Πάνθεον των ελλήνων ποιητών. Λέγεται ότι το μακρύ αυτό ποίημα γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα με το σύστημα της «αυτόματης γραφής», που χρησιμοποιούν οι σουρεαλιστές δημιουργοί. «Μνημειώδες έργο του νεοελληνικού ποιητικού λόγου» χαρακτήρισε την «Αμοργό» ο στενός φίλος του Μάνος Χατζιδάκις, «επειδή περιέχει βαθύτατα την ελληνική παράδοση, δεν την εκμεταλλεύεται, ενώ συγχρόνως περιέχει όλη την ευρωπαϊκή θητεία του Μεσοπολέμου». Με την «Αμοργό» κλείνει και ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος του ελληνικού υπερρεαλισμού, που είχε ανοίξει με τον Νικήτα Ράντο, τον πρώιμο Ελύτη, τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο.

Από τότε έως τον θάνατό του, ο Γκάτσος δημοσίευσε μόνο τρία ποιήματα: «Ελεγείο» (1946), «Ο Ιππότης και ο θάνατος» (1947) και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963). Τη λυρική του φλέβα ο Νίκος Γκάτσος τη διοχέτευσε στους στίχους τραγουδιών, καταργώντας συχνά τα όρια ποίησης και στιχουργίας. Το έργο του είναι εντυπωσιακό σε ποσότητα και ποιότητα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Δήμος Μούτσης, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και άλλοι συνθέτες μελοποίησαν στίχους του, που τραγουδήθηκαν από δημοφιλείς καλλιτέχνες και έγιναν μεγάλες επιτυχίες («Αθανασία», «Της γης το χρυσάφι», «Ρεμπέτικο», «Αρχιπέλαγος», «Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Πορνογραφία», «Λαϊκή Αγορά», «Η Μικρή Ραλλού», «Μια γλώσσα, μια πατρίδα», «Αν θυμηθείς τ' ονειρό μου», «Η νύχτα», «Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά», «Αντικατοπτρισμοί», «Το κατά Μάρκον», «America, America», «Χάρτινο το Φεγγαράκι», «Πάει ο καιρός» κ.ά.).

Σπουδαίο είναι και το μεταφραστικό του έργο, το οποίο δοκιμάστηκε επί σκηνής. Μετέφρασε για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα («Ματωμένος Γάμος», «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»), Αύγουστο Στρίνμπεργκ («Ο Πατέρας»), Ευγένιο Ο' Νηλ («Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα»), Λόπε ντε Βέγκα («Φουέντε Οβεχούνα») και Τενεσί Ουίλιαμς («Λεωφορείο ο Πόθος»).

Ο Νίκος Γκάτσος πέθανε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 1992 και τάφηκε στη γενέτειρά του.

Πηγή: sansimera.gr

Ο Κεμάλ
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Διαβάστε περισσότερα...

Δως μου το ψέμα σου

Καλό μήνα με το ομότιτλο τραγούδι από το δίσκο "Απρίλη Ψεύτη" των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα

Μέσα στο χειμώνα, φέρε μου το φως
που φώτιζε της θάλασσας την άγνωστη γραφή.
Μοναχική γυναίκα, γυναίκα μεθυσμένη
με της ομορφιάς σου το άγριο κρασί



Δως μου το κόκκινο κρασί.
Δως μου το ψέμα σου.

Μέσα στο χειμώνα φέρε μου το φως
που έσβηνε απ΄ τα μάτια μου του φόβου τις σκιές.
Κι ύστερα σε πήρε του κόσμου η βουή
κι ύστερα ξεχαστήκαμε σε ξένες αγκαλιές.

Διαβάστε περισσότερα...

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα...

Με  μουσική από το  ομότιτλο τραγούδι  και  στιγμές  δικών μου ανθρώπων.
Εκείνοι που έχουν τις  δικές τους μνήμες  καταλαβαίνουν...

Διαβάστε περισσότερα...

Οδός Ρεμπέτικου στο 7ο Δ.Σ Αγίας Παρασκευής

 Πέρσι στο σχολείο  είχαμε οργανώσει ρεμπέτικη βραδιά για τους συναδέφους εκπαιδευτικούς της Αγίας Παρασκευής. Επειδή γουστάρουμε όμως, είπαμε να το  ξανακάνουμε  αλλά για τους γονείς των μαθητών μας...

Παιδιά και δάσκαλοι ετοιμάσαμε  από το μεσημέρι την αίθουσα

"Από τη Σμυρναίικο στο Λαϊκό τραγούδι " ο τίτλος και ο στόχος τριπλός:

 - Να προσεγγίσουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής που αναπτύχθηκε το ρεμπέτικο τραγούδι οι οποίες μοιάζουν σε πολλά   με τη σημερινή Ελλάδα της φτώχειας, της ανεργίας και του περιθωρίου για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

-Να προβάλουμε το ίδιο το ρεμπέτικο τραγούδι, το οποίο  αν και έχει περάσει ένας αιώνας από τότε που ακούστηκαν οι πρώτες πενιές δεν έχει πάρει ακόμα τη θέση που του ταιριάζει  στη μουσική αλλά και στη λαογραφική μας παράδοση.

- Να σμίξουμε, εκπαιδευτικοί και γονείς, σε χαλαρές στιγμές, να γνωριστούμε καλύτερα, να συσφίξουμε σχέσεις, να σιγοτραγουδήσουμε, να γίνουμε παρέα, να αναβιώσουμε την παραγγελιά, να χορέψουμε, να ομορφύνουμε για λίγο την καθημερινότητα και τη ψυχή μας.

Σε ένα σημαντικό βαθμό νομίζω ότι τα  καταφέραμε  αυτά χτες βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας.

Στην παρέα και ο Δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Βασίλης Ζορμπάς

Στην παρέα μας   ο Δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Βασίλης Ζορμπάς, ο Σχολικός μας Σύμβουλος Παναγιώτης Γαλάνης, οι Διευθυντές  των γειτονικών σχολείων Χαρά Μπούτα (5ο Αγίας Παρασκευής), Κώστας Σούηδας(9ο Αγίας Παρασκευής) και Ραλλού Σερετέλλη(11ο Αγίας Παρασκευής)  και ο Διευθυντής του 1ου Δ.Σ Νέου Ψυχικού Νίκος Μαρίνης.

Ψυχή της εκδήλωσης ο δάσκαλός μας  Δημήτρης Αλεξόπουλος που εκτός από μπαμπάς του Άγη και μιας καρδούλας που χτυπά στα σπλάχνα της Νατάσας του, είναι και σπουδαίος μουσικός. Τον ευχαριστούμε  επειδή  επιμελήθηκε το πρόγραμμα, διάλεξε τα τραγούδια, έφερε τους φίλους του μουσικούς, έπαιξε κιθάρα, τραγούδησε και μας διηγήθηκε ιστορίες από το ρεμπέτικο και τους ανθρώπους του.

Από αριστερά Κωνσταντίνος, Φώτης, Ελισσάβετ , Δημήτρης

Ιδιαίτερες ευχαριστίες    στο Φώτη Βεργόπουλο, στον Κωνσταντίνο Κωστή και στην Ελισσάβετ που ομόρφυναν την βραδιά παίζοντας και τραγουδώντας αφιλοκερδώς ...

Ό,τι μπορούσαμε κάναμε κι εμείς

Διαβάστε περισσότερα...

Στη μνήμη του Παύλου Σιδηρόπουλου και του Αλέξη Γρηγορόπουλου που έφυγαν σαν σήμερα

Διαβάστε περισσότερα...

250 ταινίες σε 3 λεπτά

O Jonathan Keogh συγκέντρωσε 250 ταινίες που θεωρεί το IMDB ότι είναι οι  καλύτερες ταινίες όλων των εποχών και έφτιαξε ένα βιντεάκι τριών λεπτών που μέσα σε λίγες μέρες ξέπερασε τις 800.000 επισκέψεις
Δυναμώστε την ένταση και δείτε το ...

Διαβάστε περισσότερα...

Βραδιά jazz στο 7o Δημοτικό Αγίας Παρασκευής

Το συγκρότημα M.O.T.He

 Σε ρυθμούς jazz κινηθήκαμε απόψε στο σχολείο μας σε εκδήλωση που οργάνωσε ο Πολιτιστικός και Αθλητικός Όμιλος του Δήμου Αγίας Παρασκευής (Π.Α.Ο.Δ.Α.Π)

Το τρίο Μ.Ο.Τ.Ηe (Music of the heart) με πειραματισμούς, αυτοσχεδιασμούς και εξερευνήσεις, χωρίς φορμαλισμούς και στερεοτυπικές καταστάσεις  μάς ταξίδεψε με ήχους και εικόνες στον κόσμο της μοντέρνας jazz.

Έπαιξαν δυο συνάδελφοι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας... ο Βαγγέλης Τσινας, Σχολικός Σύμβουλος, drums, ο Μανώλης Παπαδάκης, μουσικός σε Δημοτικό στο κέντρο της Αθήνας, πιάνο και ο φοιτητής Ηλίας Πανταζής,bass.

 Τέσσερα λεπτά είναι το βιντεάκι που έφτιαξα  για να πάρετε μια γεύση από τους Μ.Ο.Τ.Ηe...

Ηλίας Πανταζής

Βαγγέλης Τσινας

Μανώλης Παπαδάκης

Διαβάστε περισσότερα...

Επετειακό

Ρωσικό τραγούδι
Πρωτότυπος τίτλος: Zhuravli = γερανοί (Журавли)
 Αρχικοί στίχοι με έρεισμα το μνημείο της Sadako Sasaki: Ρασούλ Γκαμζάτοβ (Расу́л Гамза́тов)
 Μετάφραση στα ρωσικά: Ναούμ Γκρέμπνεφ (Наум Гребнев)
Διασκευή στίχων: Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с)
Μουσική: Ιάν Φρένκελ (Ян Френкель)
Πρώτη εκτέλεση (1969): Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с)
Απόδοση στα Ελληνικά: Γιάννης Ρίτσος.
Πρώτη ερμηνεία στα Ελληνικά (1977): Μαργαρίτα Ζορμπαλά

Διαβάστε περισσότερα...

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ 3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 7:00  ΣΤΟ 3 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ 4 (ΕΔΩ) 

 ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΤΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ...
...
-“MEΣΟΓΕΙΟΣ”
ΒΙΟΛΙ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΑΝΙΑΣ
ΚΡΟΥΣΤΑ: ΝΙΚΟΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ
 ΚΡΟΥΣΤΑ – ΦΩΝΗ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΥΚΗ
ΦΩΝΗ: ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΤΑΤΣΙΟΣ (ΔΝΤΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ)
 ΛΑΟΥΤΟ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΓΑΛΟΥΔΗΣ
ΟΥΤΙ: XΡΥΣΗ ΚΑΡΑΔΑΚΗ (ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ)

- Δ-18
Ξαν , Enemigo, Ηθικός Νους, Νυχτοβάτης, Δώρα Κατσιέρη

ΚΑΠΑ ΜΙ
Κωνσταντίνος Μέξης

GRANDPAZ (ROCK)
Θαλής Κεσίσογλου, Νίκος Λαμπρινός, Μίνως Ζιάγκος, Νίκος Μαυρίδης και Νίκος Αγγέλου

ΗΑVE FUN (EΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ)
Δημήτρης Κότσικος, Νίκος Περράκης και Ερωφίλη Κουμαντάκη

Διαβάστε περισσότερα...